Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλαγμένα, είναι αγώνας ενάντια στο γονίδιο της καπιταλιστικής κερδοφορίας

Κοινή δήλωση των περιφερειακών σχημάτων της Αριστερής Παρέμβασης στη Θεσσαλία-Ανταρσία για την Ανατροπή και της Αριστερής Παρέμβασης στη Στερεά Ελλάδα για την προσπάθεια νομιμοποίησης της καλλιέργειας μεταλλαγμένων.

Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλαγμένα,

είναι αγώνας ενάντια στο γονίδιο της καπιταλιστικής κερδοφορίας

Στις 28 Μαΐου, με απόφασή τους οι μόνιμοι αντιπρόσωποι των κρατών μελών στην ΕΕ (προεδρεύοντος του κ. Μανιάτη) , άνοιξαν διάπλατα την πόρτα για τη νομιμοποίηση της καλλιέργειας μεταλλαγμένων (γενετικά τροποποιημένων οργανισμών) στις χώρες της ΕΕ. Μια απόφαση που εστάλει για επικύρωση στις 12 Ιουνίου στη σύνοδο υπουργών περιβάλλοντος. Στη διαδικασία αυτή, η ελληνική κυβέρνηση μέσω της ελληνικής προεδρίας και του πολιτικού διδύμου Βενιζέλου-Μανιάτη παίζουν καθοριστικό ρόλο, για μια εξέλιξη, που απειλεί να αλλάξει τον διατροφικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και περιβαλλοντικό χάρτη, ερήμην και ενάντια στη λαϊκή πλειοψηφία.

Μακριά από τα μάτια των λαών της Ευρώπης το σκηνικό είχε στηθεί όμως από καιρό. Από τις 08/07/2013 η ΕΕ βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την «Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία» (TTIP) με στόχο τη διεύρυνση της κοινής αγοράς μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Οι αποφάσεις αυτές ουσιαστικά προσπαθούν να δημιουργήσουν τετελεσμένο και για την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων, ανοίγοντας την πόρτα του πλήρη ελέγχου της αγροτικής παραγωγής καθώς και της εμπορίας τροφίμων σε 5-6 πολυεθνικές ( Monsanto, DuPont, DowElanco, Astra-Zeneca, Basf, Syngenda-Bayer ) και στα τοπικά τους παρακλάδια. Οι δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης για «δυνατότητα των κρατών να μη δεχτούν την καλλιέργεια των μεταλλαγμένων υπό κάποιες προϋποθέσεις», ουσιαστικά αναιρείται από τη συμφωνία της κοινής αγοράς ΗΠΑ-ΕΕ, η οποία δίνει τη δυνατότητα στις πολυεθνικές να «σύρουν» στα δικαστήρια, διεκδικώντας τεράστιες αποζημιώσεις, οποιαδήποτε κυβέρνηση βάλει φραγμό στην κερδοφορία τους. Με τον τρόπο αυτό εισάγεται για πρώτη φορά και θεσμικά το δικαίωμα «διαπραγμάτευσης» πολυεθνικών με κράτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες όσον αφορά τον κοινωνικό πλούτο και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των λαών. Για μία ακόμη φορά φαίνεται, πως η ΕΕ και οι κυβερνήσεις που την υπηρετούν, όχι απλά δεν αποτελούν «δίχτυ προστασίας» ενάντια στα συμφέροντα του τοπικού και διεθνούς κεφαλαίου, αλλά την πολιτική τους έκφραση που προλειαίνει το έδαφος για την επέλασή τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: