Ανακοίνωση ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη νέα περίοδο (6.9.2018)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟ

Το τέλος του καλοκαιριού σηματοδότησε την αρχή μιας νέας πολιτικής φάσης. Η τυπική λήξη των προγραμμάτων και κατά το ΣΥΡΙΖΑ έξοδος από τα μνημόνια, έχει ανοίξει ήδη τη συζήτηση για την «μετά τα μνημόνια» περίοδο.

Βασική επιδίωξη της κυβέρνηση και  κυρίαρχων δυνάμεων του πολιτικού συστήματος, των δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ είναι η διατήρηση του αντεργατικού και ταξικού μνημονιακού πλαισίου που δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, με οριακές παραχωρήσεις και ευελιξία στην διαχείρισή του, ώστε να εξασφαλίσουν την μακρόχρονη σταθεροποίησή της κατάστασης.

Η εικόνα που προσπαθεί να δημιουργήσει ο  ΣΥΡΙΖΑ ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο «σταθεροποίησης» με κοινωνικές παροχές και οικονομική ανάπτυξη ταυτόχρονα, είναι στον αέρα.

Οικονομικά, η παγκόσμια κρίση και η ύφεση συνεχίζονται στην ίδια την ΕΕ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία, στις πρώην αναδυόμενες οικονομίες, όπως στη Τουρκία και μια σειρά χώρες συνεχίζουν να μπαίνουν στο ΔΝΤ, όπως η Αργεντινή. Ο κίνδυνος μιας νέας βουτιάς στις ΗΠΑ δεν έχει ξεπεραστεί. Όλα αυτά δεν ανοίγουν περίοδο ηρεμίας και ομαλότητας αλλά αναταράξεων.

Ταυτόχρονα, στη νέα περίοδο του τυπικού τέλους των μνημονίων, το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα πρέπει να μπεί με μεγαλύτερες απαιτήσεις και αποφασιστικότητα και λιγότερες αυταπάτες για τις κυβερνητικές υποσχέσεις για να πάρει πίσω όσα έχασε το προηγούμενο διάστημα.

 Οι απεργίες στα λιμάνια δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι ο παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης, της δεξιάς αντιπολίτευσης και της άρχουσας τάξης.

Η κυβέρνηση προχωράει σε εξαγγελίες για «αυξήσεις στους βασικούς μισθούς», για «επαναφορά των ΣΣΕ» και τη «διανομή νέου κοινωνικού πλεονάσματος στους αδύναμους». Όμως οι αυξήσεις στους μισθούς που εννοεί είναι το 1% που πρότειναν οι εφοπλιστές στους ναυτεργάτες. Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και οι άλλες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις συνεχίζονται, η «αναστολή της μείωσης» των συντάξεων αφορά μόνο τους παλιούς συνταξιούχους για ορισμένο χρονικό διάστημα ενώ οι νέοι μένουν στην φτώχια, το νομοθετικό πλαίσιο για την υπογραφή της ΕΓΣΣΕ μένει άθικτο, ακόμα και η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων είναι υπό την αίρεση της «αντιπροσωπευτικότητας» των εργοδοτικών οργανώσεων.

Οι ανείπωτες καταστροφές στο Μάτι και τη Κινέττα αναδεικνύουν το εύρος της κατάρρευσης των υπηρεσιών του κράτους και σε αυτό το τομέα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΚΣΕ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. : Για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τις μάχες που έχουμε μπροστά μας

Για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τις μάχες που έχουμε μπροστά μας

Το συλλαλητήριο που οργανώθηκε στις 4/2/2018 στην Αθήνα, με κεντρικό σύνθημα η «Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», ήταν ένα αντιδραστικό, εθνικιστικό συλλαλητήριο. Μπορεί οι διοργανωτές να φρόντισαν να μετριάσουν τις ακραίες εθνικιστικές εκδηλώσεις, σε σχέση με αυτό της Θεσσαλονίκης, όμως η ουσία παρέμεινε ίδια: μια συγκέντρωση με την στήριξη της ΝΔ, της επίσημης Εκκλησίας, της Χρυσής Αυγής και όλου του εσμού ακροδεξιών, εθνικιστών και φιλοΝΑΤΟϊκών που συγκεντρώνονται γύρω από τις «Παμμακεδονικές Ενώσεις της Υφηλίου». Με την ανοιχτή στήριξη και προβολή όλων των ΜΜΕ που έχουν σταθεί ως τώρα απέναντι σε κάθε κοινωνικό αγώνα. Η παρουσία των βουλευτών της ΝΔ –μεταξύ αυτών και του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά– του Λεβέντη και όλης της κοινοβουλευτικής ομάδας της ναζιστικής και υπόδικης Χρυσής Αυγής αποδεικνύει ότι είναι απλώς φληναφήματα όλες οι κραυγές περί «ακομμάτιστης κινητοποίησης του ελληνικού λαού».

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδιώκει να νομιμοποιήσει την πολιτική της, προβάλλοντας τον ακροδεξιό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου. Στην πραγματικότητα όμως, συνεχίζοντας την ίδια επιθετική πολιτική Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή, λειτουργεί σαν ατζέντης για την ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων και σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκει την αναβάθμιση του ρόλου της ελληνικής άρχουσας τάξης, των ελλήνων τραπεζιτών και επιχειρηματιών, στην περιοχή. Ευρύτερα, οι δυνάμεις του συστήματος επιχειρούν μέσα από την καλλιέργεια κλίματος εθνικισμού να στρέψουν την δυσαρέσκεια προς τα δεξιά, να βγάλουν από το κάδρο την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, την επιτροπεία. Αυτό θα αποτελούσε την καλύτερη υπηρεσία για να συνεχίσουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.

Όμως, παρά την τεράστια προσπάθεια του δεξιού και ακροδεξιού συρφετού των οργανωτών, το συλλαλητήριο στις 4/2 δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τα «εκατομμύρια» διαδηλωτών που ονειρεύονταν. Δεν είμαστε πίσω στο 1992, η εθνικιστική υστερία γύρω από το Μακεδονικό δεν έχει ανταπόκριση στα μαχητικά κομμάτια της κοινωνίας και στον αριστερό κόσμο, όσο και αν προσπάθησαν να προσδώσουν «παλλαϊκό» χαρακτήρα στην συγκέντρωση προβάλλοντας την παρουσία του Μ. Θεοδωράκη.

Η παρουσία και η ομιλία του Μ. Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο της 4/2  ήταν η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του. Μια πλήρως αντιδραστική ομιλία, που ενσωμάτωσε όλη την εθνικιστική ρητορεία. Δεν ψέλισε κουβέντα ενάντια στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, δεν βρήκε κουβέντα να πει για τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, για τα μνημόνια, την επιτροπεία της χώρας, κάλεσε τους συγκεντρωμένους (μεταξύ αυτών και το μπλοκ της Χρυσής Αυγής) σε «εθνική ενότητα», έδειξε ως «εχθρούς» τους «αριστεριστές» και μίλησε (μπροστά στους νεοναζί δολοφόνους) για «αριστερόστροφο φασισμό». Οι ομιλίες που ακολούθησαν, ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικές του ακροδεξιού πολεμοκάπηλου προσανατολισμού της συγκέντρωσης.

Η συμμετοχή της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και άλλων εθνικιστικών οργανώσεων σε αυτό το συλλαλητήριο, παρότι μικρή ποσοτικά, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ξεπλένει τον εγκληματικό, ναζιστικό και φασιστικό χαρακτήρα των οργανώσεων αυτών. Και μόνο το γεγονός ότι η δολοφονική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και οι υπόδικοι βουλευτές της δεν εμποδίστηκαν καν να κατέβουν με το πανό και τα σύμβολά τους, ούτε καν εκδηλώθηκε ο παραμικρός διαχωρισμός των διοργανωτών από τους ναζιστές, είναι αρκετό για να γίνει κατανοητή η επιχείρηση «νομιμοποίησής» τους. Όσοι διοργάνωσαν και συμμετείχαν στο συλλαλητήριο έχουν τεράστια ευθύνη, γιατί ουσιαστικά ανασύρουν τους χρυσαυγίτες από τον σκουπιδοτενεκέ που τους είχε πετάξει το αντιφασιστικό κίνημα και επιδιώκουν να τους εντάξουν ξανά στον «εθνικό κορμό».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: