Η παιδεία είναι δικαίωμα όλων – Δεν είναι εμπόρευμα ή προνόμιο! Ανακοίνωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία για την εκπαίδευση

Η παιδεία είναι δικαίωμα όλων – Δεν είναι εμπόρευμα ή προνόμιο

ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά

 

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μνημόνια, ΕΕ, ΟΟΣΑ: 

ΔΡΙΜΥΤΑΤΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ

Στην ελληνική κοινωνία το σχολείο, για ιστορικούς και κοινωνικούς λόγους, κατέχει σημαντική θέση. Η ρήση του λαού “άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο” και η προτροπή “μάθε παιδί μου γράμματα” συμπυκνώνει την ουσία του περιεχομένου του, αλλά και το ρόλο του στη δυνατότητα κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων να βελτιώσουν τη ζωή τους. Έτσι, τα αιτήματα για δημόσιο, δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά, αύξηση των δαπανών για την παιδεία, υιοθετήθηκαν από σημαντικά τμήματα του λαού. Όλες οι κυβερνήσεις των χρόνων της κρίσης, ακολουθώντας και τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ, έβαλαν στο στόχαστρο της επίθεσής τους το δημόσιο σχολείο.

Οι στόχοι είναι σαφείς και διακηρυγμένοι, αν και κρύβονται πίσω από εύηχες λέξεις περί εκσχυγχρονισμού και αναβάθμισης. Ποιοι είναι αυτοί; Η αποποίηση από το κράτος του ρόλου του μοναδικού χρηματοδότη της δημόσιας εκπαίδευσης, η μαζική έξοδος μαθητών από τη γενική εκπαίδευση και το σπρώξιμό τους σε άτυπες και τυπικές δομές κατάρτισης, η αποσύνδεση τίτλων σπουδών από επαγγελματικά δικαιώματα.

Επίσης, με την καραμέλα της «αποκέντρωσης» και της «αυτονομίας» και την εμπλοκή της «τοπικής κοινωνίας» δρομολογείται η επιχειρηματικοποίηση και ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών του δημόσιου σχολείου, αλλά και η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Και πάνω από όλα, το σχολείο πρέπει γι’ αυτούς να προετοιμάζει το πολυδιασπασμένο, φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό, με αναλώσιμες και ανακυκλούμενες δεξιότητες, προσαρμοσμένο στις ανάγκες των επιχειρήσεων για γρήγορη κερδοφορία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προωθεί πιστά αυτή την αντιεκπαιδευτική  αναδιάρθρωση του δημόσιου σχολείου και με μια σειρά αντιεκπαιδευτικών  μέτρων επιτίθεται στο δημόσιο σχολείο:

  • Κατέθεσε νομοσχέδιο για το “Νέο Λύκειο” το οποίο θα σημάνει τη μαζική έξωση των μαθητών από το Λύκειο με το νέο εξεταστικό σύστημα και στροφή των μαθητών στην άτυπη εκπαίδευση, την κατάρτιση και τη μαθητεία.
  • Ψήφισε το “προσοντολόγιο”– λαιμητόμο αξιολόγησης και απολύσεων αναπληρωτών και ταυτόχρονα απαξίωσης του πτυχίου ως τίτλου που εξασφαλίζει επαγγελματικά δικαιώματα.
  • Προωθεί την αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών, με στόχο την κατηγοριοποίηση, τη χειραγώγηση, την υπονόμευση της δημόσιας δωρεάν παιδείας, όπως παντού όπου εφαρμόστηκε.
  • Υποβαθμίζει την τεχνική εκπαίδευση και προωθεί την πρόσδεσή της με ιδιωτικές εταιρίες.
  • Παγίωσε την υποχρηματοδότηση, τις συγχωνεύσεις τμημάτων, χιλιάδες κενά, μετακινήσεις εκπαιδευτικών και τμήματα 28 μαθητών. Όσο περισσότερο η κυβέρνηση και το κράτος περικόπτουν τις εκπαιδευτικές δαπάνες, τόσο φέρνουν «φιλάνθρωπους» χορηγούς – ιδιώτες μέσα στα σχολεία.
  • Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα πτυχία υποβαθμίζονται και γίνονται μπάτσελορ, τα μεταπτυχιακά επί πληρωμή αυξάνονται, τα επαγγελματικά δικαιώματα αμφισβητούνται συνεχώς, δημιουργούνται σχολές, τμήματα, προγράμματα και πτυχία πολλών ταχυτήτων.
  • Το τοπίο συμπληρώνει η επέκταση της ελαστικής εργασίας ,η μισθολογική καθήλωση, οι συντάξεις πείνας, η αναξιοπρέπεια στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ο εκπαιδευτικός-«πολυεργαλείο».

Η λύση των προβλημάτων με τις συνταγές μνημονίων και ΕΕ εμφανίζεται σαν μονόδρομος, με τη ΝΔ να λειτουργεί σαν λαγός, ζητώντας περισσότερα, σκληρότερα, μονιμότερα μέτρα σε βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. (ιδιωτικοποιήσεις και και αξιολόγηση παντού, εισβολή της αγοράς και των επιχειρήσεων, καμία μονιμότητα στην εργασία, πλήρη ιδιωτικοποίηση της παιδείας.

Όχι στο τοπικό κράτος, μηχανισμό προώθησης και  υλοποίησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ κεφαλαίου Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της Ανταρσίας στην Κ. Μακεδονία «Οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος» την Κυριακή 14/4

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14 Απρίλη στη Θεσσαλονίκη, στον Πολυχώρο Ένεκεν η εκδήλωση της Ανταρσίας στην Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά με θέμα «Αγώνας για Γη και Ελευθερία: Οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος από τη μανία του κέρδους και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ».

Στην εκδήλωση μίλησαν ο Στέφανος Πράσσος, πρώην πρόεδρος Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια, υποψήφιος περιφερειάρχης με την ΑΡιστερή ΣΥμπόρευση για την Ανατροπή στη Δ. Μακεδονία (ΑΡ.ΣΥ), ο Ανέστης Στανίτσας, μέλος  Κίνηση Πολιτών αντι-ΤΑΡ Π.Ε. Σερρών, ο Κλεάνθης Χαϊδευτός, μέλος του Συντονισμού Συλλογικότητων Θεσσαλονίκης ενάντια στους Πλειστηριασμούς και ο Φραγκίσκος Ρηγόπουλος, μέλος του κινήματος ενάντια στις εξορύξεις στη Χαλκιδική.

 

Παρέμβαση στην εκδήλωση έκανε και ο Θανάσης Αγαπητός, υποψήφιος περιφερειάρχης με την Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά, ενώ το λόγο πήραν και μια σειρά από αγωνιστές και αγωνίστριες για τοποθετηθούν και να θέσουν ερωτήματα.

Η ζωτικής σημασίας ανάγκη να συνεχιστούν οι αγώνες για γη και ελευθερία ενάντια στην λεηλασία του κεφαλαίου εκτιμήθηκε πως θα πρέπει να ενισχυθεί με μια συλλογική προσπάθεια της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για το βάθεμα του προγράμματος της από θέσεις αντικαπιταλιστικής οικολογίας.

 

 

 

 

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η διοίκηση Τζιτζικώστα κάνει πλάτες στην Ελντοράντο και στις καταστροφικές συνέπειες της κερδοσκοπίας των χρυσοθύρων

Η τεράστια οικολογική καταστροφή με σοβαρούς κινδύνους στην οικονομία και την υγεία των κατοίκων από την εξορυκτική δραστηριότητα της Ελντοράντο στη Χαλκιδική επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα.  Αποψίλωση δασών, καταστροφικές συνέπειες στην πρωτογενή παραγωγή, καθιζήσεις σπιτιών, μόλυνση θαλασσών, ρευμάτων, αλλά και υπόγειων υδάτων, επιβάρυνση με επικίνδυνα μικροσωματίδια του αέρα που αναπνέουν οι κάτοικοι ευρύτερων περιοχών, είναι μόνο μερικοί από αυτούς.

Σε αυτή την καταστροφική πολιτική που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις στο όνομα της «ανάπτυξης» και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, ήρθε να προστεθεί η νέα απόφαση της  Επιτροπής Ανάπτυξης, Καινοτομίας και Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (ΕΑΚΑΟ-ΠΚΜ) που γνωμοδότησε θετικά  για «Ερευνητικές γεωτρήσεις για τη διερεύνηση του μεταλλευτικού δυναμικού Νότια-Νοτιοδυτικά (ΝΝΔ) του κοιτάσματος Μαύρων Πετρών». Η απόφαση αυτή που κοινοποιήθηκε πρόσφατα, αν και έχει ημερομηνία 26-11-2018, αγνοεί σκανδαλωδώς ότι στην περιοχή αυτή υπάρχει κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, απέχει μόλις 100 μέτρα από τα χωριά της Στρανονίκης και των Σταγείρων, ενώ απειλεί ανοιχτά τις υδρογεωτρήσεις και τις πηγές που παρέχουν νερό στις γύρω περιοχές.

Η Ανταρσία στη Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική αριστερά  στέκεται στο πλευρό των κατοίκων και στο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις και την καταστροφική επέλαση των χρυσοθύρων. Απαιτεί μαζί το λαό της Χαλκιδική να σταματήσει κάθε επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας και να ακυρωθεί η γνωμοδότηση της Επιτροπής από την περιφερειακή αρχή.

Η φύση αποτελεί το «ανόργανο σώμα» του ανθρώπου. Κάθε παραγωγική δραστηριότητα πρέπει να γίνεται βάση της απόλυτης ισορροπίας με το περιβάλλον, να υπόκειται σε πανκοινωνικό έλεγχο και να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και όχι αυτές των εταιρειών.

Η παιδεία είναι δικαίωμα όλων! Ανακοίνωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία για την εκπαίδευση (Απρ. 2019)

Περιοδεία και εκδήλωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία με τον Θ. Αγαπητό στις Σέρρες, Τετ. 3/4

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε στις Σέρρες η περιοδεία κλιμακίου της Ανταρσίας στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά με επικεφαλής τον υποψήφιο περιφερειάρχη Θανάση Αγαπητό.

Αντιπροσωπεία της Ανταρσίας στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά επισκέφτηκε μια τη ΔΕΥΑ Σερρών όπου ο Θανάσης Αγαπητός είχε συνάντησε ενημέρωσης με τον πρόεδρο της εταιρίας Μ. Θεοχάρη. Αναλυτική συζήτηση για τα προβλήματα, τις δυνατότητες της ΔΕΥΑ Σερρών και τις θέσεις των εργαζομένων είχε ο Θ. Αγαπητός με το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων.

Ο Θ. Αγαπητός υπογράμμισε τη σημασία που δίνει η Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία στην υπεράσπιση του δικαιώματος πρόσβασης όλων στο νερό και τη μάχη που πρέπει να δοθεί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, των κοινωνικών αγαθών και υποδομών. Αυτός ο αγώνας συνδέεται με την υπεράσπιση των εργασιακών σχέσεων, της μόνιμης και σταθερής εργασίας, καθώς οι εργαζόμενοι είναι το βασικό στήριγμα της ΔΕΥΑΣ. Γι’ αυτό και η Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία στηρίζει τους αγώνες του σωματείου.

Ο Θ. Αγαπητός παραχώρησε συνεντεύξεις στην ΕΡΑ Σερρών, και τα τηλεοπτικά δίκτυα «Επιλογές» και «Δίκτυο».

Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με την εκδήλωση για την παρουσίαση της διακήρυξης της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία- Αντικαπιταλιστική Αριστερά που έγινε στο ξενοδοχείο «Galaxy», στις 6.30μμ, με βασικό ομιλητή τον Θ. Αγαπητό.

Κυβέρνηση-ΕΕ-τράπεζες βάζουν οριστικό λουκέτο στην ΕΒΖ

Κυβέρνηση-ΕΕ-τράπεζες βάζουν οριστικό λουκέτο στην ΕΒΖ

  • Αγώνας εργαζομένων και φτωχομεσαίας αγροτιάς για έξοδο από την ΕΕ
  • Οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με βάση τις κοινωνικές ανάγκες

Η Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά καταγγέλλει τις μεθοδεύσεις που οδηγούν σε οριστικό λουκέτο οδεύει την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ). Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ο αν. υπουργός Οικονομίας Σ. Πιτσιόρλας προσπαθούν απλά να μεταθέσουν το κλείσιμο της ΕΒΖ μετά τις εκλογές με μοναδικό στόχο να παραμείνει σε υποτυπώδη λειτουργία το εργοστάσιο στο Πλατύ Ημαθίας. Η  υποβολή της αίτησης υπαγωγής της EBZ στο άρθρο 106Β του Πτωχευτικού Κώδικα, όπως έχει ήδη  συμφωνηθεί  με τον βασικό πιστωτή της εταιρείας, την Τράπεζα Πειραιώς απλά καθυστερεί ενώ η παραγωγή τεύτλων για άλλη μια χρονιά θα σαπίσει στα χωράφια. Τέλος εποχής λοιπόν για τη μεγαλύτερη εγχώρια καθετοποιημένη αγροτική βιομηχανία που στο απόγειό της είχε φτάσει να διαθέτει τέσσερα ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ξάνθη, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής, ακόμα και μονάδα ηλεκτρομηχανολογικών κατασκευών, ενώ το 2000 απέκτησε και δύο μονάδες στη Σερβία.

Στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας και τη Β. Ελλάδα η σταδιακή απαξίωση και η πορεία προς το λουκέτο της ΕΒΖ είχε σαν συνέπεια την ανεργία για εκατοντάδες εργαζόμενους και τη φτωχοποίηση χιλιάδων αγροτών. Αυτή η πολιτική που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις από την περίοδο που η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ –τότε ΕΟΚ- αποτυπώνει τις ολέθριες συνέπειες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Εφαρμόστηκαν  κατά γράμμα οι ντιρεκτίβες της ΚΑΠ, η πολιτική των ποσοστώσεων και η συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής με αποτέλεσμα να μπει ταφόπλακα στην παραγωγή και εμπορία λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης  που βασιζόταν  στα άριστης ποιότητας ελληνικά ζαχαρότευτλα με υψηλή απόδοση ζάχαρης.

Το 1979, πριν την είσοδο στην ΕΕ, γινόταν μελέτες για την κατασκευή του έκτου της ζαχαρουργείου στα Τρικάλα, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΕ επέβαλε πόση ζάχαρη θα παράγει η Ελλάδα και πόσο θα περικόπτεται η επιδότηση όταν η αγροτική παραγωγή ζαχαρότευτλων υπερέβαινε τα όρια που είχε θέσει η ΕΕ. Η ΕΕ χαράζει την πολιτική με βάση τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των μεγάλων εταιριών του αγροδιατροφικού τομέα, τσακίζοντας τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους εργαζόμενους του κλάδου, περιφρονώντας τις διατροφικές ανάγκες της κοινωνίας.

Σημείο-σταθμός αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ ήταν το 2006, όταν οι υπουργοί Γεωργίας ενέκριναν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης με απώτερο στόχο η καλλιέργεια να περιοριστεί ουσιαστικά στη λωρίδα Λονδίνου-Πράγας. Το διάστημα 2007-2008, στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης, οι κυβερνήσεις της ΝΔ αποποιήθηκαν το 50,01% της εθνικής της ποσόστωσης με αποτέλεσμα αυτή να ανέλθει συνολικά στους 158.702 τόνους από 317.502 που ήταν αρχικά. Αυτή την περίοδο, με αντάλλαγμα 87 εκατ. ευρώ, η χώρα μας από τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης έκλεισε τα δύο (Λάρισα και Ξάνθη) με σκοπό δήθεν να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν 30.000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα, αγρότες, εργαζόμενοι κ.λπ, να πεταχτούν στο δρόμο αφού η καλλιέργεια από 400.000 στρέμματα το 2006 έπεσε στα 55. 000 στρέμματα.

Η ΕΕ κατάφερε τελικά να μετατρέψει την Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα εισαγωγέα ζάχαρης καθώς στην τελευταία δεκαετία τριπλασιάστηκε η αξία των εισαγωγών ζάχαρης! Ειδικότερα, από 51,3 εκατ. ευρώ εισαγωγών ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο ή από τεύτλα και ζαχαρόζη χημικά καθαρή το 2004, η χώρα μας έφθασε το 2017 να πληρώσει για εισαγωγές 168,4 εκατ. ευρώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2012 που η εγχώρια παραγωγή δεν έπιασε καν τη μειωμένη τιμή ποσόστωσης (158.000 τόνοι), αφού καλλιεργήθηκαν λίγα στρέμματα, η παραγωγή στα εργοστάσια σταμάτησε. Έτσι, για την κάλυψη των αναγκών σε ζάχαρη έγινε συμφωνία ανάμεσα σε γερμανική εταιρεία, που εκείνη την περίοδο ήταν στους υποψήφιους αγοραστές, και την ΕΒΖ.

Τεράστιες είναι και οι ευθύνες της πολιτικής “σωτηρίας” του τραπεζικού τομέα. Η ΕΒΖ υποχρεωνόταν επί χρόνια να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια που κυμαίνονταν από 9,5% το 2013, μέχρι 10% το 2012 και 12,45% το 2011  παρόλο που η πρώτη ήταν θυγατρική της δεύτερης! Το 2012 λόγω PSI, συνεχών απομειώσεων της αξίας των θυγατρικών κ.λπ. η ΑΤΕ θεωρήθηκε «μη βιώσιμη» και χαρίστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς με εξευτελιστικό τίμημα 100 εκατ. ευρώ, όταν μόνο η ακίνητη περιουσία της ξεπερνούσε το 1 δισ. ευρώ.

Το παράδειγμα της βιομηχανίας ζάχαρης και της εγχώριας παραγωγής ζαχαρότευτλων αποδεικνύει με τον πιο δραματικό τρόπο την επιδείνωση της θέσης της πλειοψηφίας των αγροτών μετά την ένταξη στην ΕΕ. Η Ελλάδα μετατράπηκε από εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων σε εισαγωγέα, με το αγροτικό εμπορικό έλλειμμα να φθάνει τα 3,5- 4 δισ. ευρώ το χρόνο ξεπερνώντας, για πρώτη φορά, το σύνολο των ετήσιων «αγροτικών» επιδοτήσεων της ΕΕ. Το εμπορικό έλλειμμα αγροτικών προϊόντων το διάστημα 2000-2007 αυξήθηκε κατά 50%, ενώ το συνολικό εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε κατά 30%. Το έλλειμμα με την ΕΕ είναι μεγαλύτερο από ό,τι με όλες τις άλλες χώρες. Αυτά και μόνο τα στοιχεία αποδεικνύουν τον καταλυτικά αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ και των πολυεθνικών της σε βάρος των φτωχομεσαίας αγροτιάς αλλά και των εργατών που έχασαν τη δουλειά τους όχι μόνο στην ΕΒΖ αλλά και σε τόσες άλλες επιχειρήσεις του αγροτοβιομηχανικού τομέα όλα αυτά τα χρόνια.

Η αποτίμηση της περίπου 40χρονης πορείας της αγροτικής παραγωγής εντός ΕΕ, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και των δεκανικιών τους, συμπυκνώνεται σε 3 σημεία:

-εκτινάχθηκαν οι εξαγορές και οι ιδιωτικοποιήσεις στην αγροτική βιομηχανία.

-η αγροτική γη και η παραγωγή συγκεντρώθηκε σε λίγα χέρια διαμέσου της αύξησης της άμεσης ιδιοκτησίας και κυρίως της ενοικίασης.

-μειώνεται ραγδαία ο αριθμός των μικροαγροτών. Το σύνολο των απασχολουμένων στον αγροτικό τομέα το 2010 ήταν περίπου 550.000 από 720.000 το 2000.

Η Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία καλεί τους εργαζόμενους και τη φτωχομεσαία αγροτιά να παλέψει για έξοδο από την ΕΕ και ανατροπή αυτής της πολιτικής. Παρότι οι δραματικές συνέπειες από την εφαρμογή της ΚΑΠ έχουν οδηγήσει τα πράγματα σε τραγικό σημείο, οι κυρίαρχοι κύκλοι και η ΕΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μόνο ρεαλιστικό και επιστημονικά εδραιωμένο μοντέλο αγροτικής παραγωγής είναι αυτό που εφαρμόζεται. Ωστόσο η ίδια η πραγματικότητα κάνει φανερό ότι η παραμονή στην ΕΕ ειδικά σήμερα, την περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης του συστήματος, μόνο αίμα και δάκρυα έχει να δώσει για τους μικρούς αγρότες και τους εργαζόμενους συνολικά.

Η έξοδος από την ΕΕ, το ξήλωμα της ΚΑΠ και όλων των εφαρμοστικών νόμων και μέτρων των μνημονίων –με αποκορύφωμα το Μητρώο Αγροτών- που διώχνουν τον φτωχό αγρότη από τη γη που δουλεύει είναι αναγκαίος όρος για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου και για την αγροτική παραγωγή.

Με βασική πυξίδα, την οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με κριτήριο τη διατροφή και την ένδυση των εργαζόμενων και όχι το κέρδος και τις εξαγωγές. Μια αγροτική παραγωγή βασισμένη μόνο στις εξαγωγές και το κέρδος οδηγεί σε πείνα και δυστυχία τους μικροαγρότες, σε καταστροφή πολλών αγροτικών προϊόντων και κλάδων αλλά και σε περιστασιακή ανάπτυξη άλλων, πάντα με γνώμονα το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Γι’ αυτό δεν αρκεί μόνο η απλή έξοδος από την ΟΝΕ, απαιτείται η ρήξη-έξοδος από τον «κορσέ» της ΕΕ και η διαμόρφωση ενός παραγωγικού ιστού όπου οι ανάγκες της κοινωνίας θα καθορίζουν το τι, πώς και πόσο θα παράγεται.

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Δημήτρης Σταμούλης

Λουκέτο

Τέλος εποχής για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ), τη μεγαλύτερη εγχώρια καθετοποιημένη αγροτική βιομηχανία που στο απόγειό της είχε φτάσει να διαθέτει τρία ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά), ακόμα και μονάδα ηλεκτρομηχανολογικών κατασκευών, ενώ το 2000 απέκτησε και δύο μονάδες στη Σερβία. Μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη 13/2 θα ξεκαθαρίσει και το πρόγραμμα «εξυγίανσής» της όσον αφορά την ανεύρεση χρηματοδότη και στην καλύτερη περίπτωση ζητούμενο είναι μια περιορισμένη καμπάνια ζάχαρης ίσα-ίσα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και στο Πλατύ.

Την ημέρα αυτή θα πρέπει, είτε οι λεγόμενοι «στρατηγικοί επενδυτές» είτε η ομάδα τευτλοπαραγωγών που έχει συστήσει εταιρεία με σκοπό να ενοικιάσει το εργοστάσιο για να το λειτουργήσει η ίδια, να εμφανιστούν με δεσμευτική πρόταση και συγκεκριμένο πλάνο για την ενοικίαση αντίστοιχα. Εάν δε γίνει τίποτα από δύο, αυτομάτως θα ενεργοποιηθεί το plan b της Τράπεζας Πειραιώς με υπαγωγή της ΕΒΖ στο άρθρο 106β του πτωχευτικού κώδικα.

Απόρροια όλων των πολιτικών που εφάρμοσαν οι εγχώριες κυβερνήσεις ειδικά από την περίοδο που η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ -μετέπειτα ΕΕ, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις ντιρεκτίβες της, την πολιτική των ποσοστώσεων και της συρρίκνωσης της αγροτικής παραγωγής, ήταν η διαρκής μετάπτωσή της στις ζημιογόνες εταιρείες. Από το 2015 έως και τον Ιούνιο του 2018, η εταιρεία παρουσίασε ζημίες ύψους 160 εκατ. ευρώ. Τα ετήσια δε έσοδα, από 80 εκατ. ευρώ στη χρήση του 2015, συρρικνώθηκαν στα 19 εκατ. ευρώ. Μόνο στη χρήση του 2018 (Ιούλιος 2017-Ιούνιος 2018) η εταιρεία είχε έσοδα 19,1 εκατ. ευρώ και κόστος πωλήσεων 36 εκατ. ευρώ. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ; Ποιες πολιτικές οδήγησαν στη συρρίκνωση ενός βασικού αγροτικού προϊόντος; Τι ρόλο διαδραμάτισε σε αυτή την εξέλιξη η ΕΕ με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της;

Μια προδιαγεγραμμένη πορεία απαξίωσης

Απαιτείται ρήξη με τις πολυεθνικές και έξοδος από τον «κορσέ» της ΕΕ

Η ΕΒΖ δραστηριοποιείται στην παραγωγή και εμπορία λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης και των παραπροϊόντων της. Είναι ο μοναδικός παραγωγός ζάχαρης στην Ελλάδα, που βασιζόταν όλα αυτά τα χρόνια στα άριστης ποιότητας ελληνικά ζαχαρότευτλα, τα οποία  καλλιεργούνταν σε περιοχές όπως η Μακεδονία, και χαρακτηρίζονταν από υψηλή απόδοση ζάχαρης.

Μπορεί το 1979 η Ελλάδα να μελετούσε την κατασκευή του έκτου της ζαχαρουργείου, στα σύνορα Τρικάλων-Καρδίτσας, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΕ και οι τότε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ αποδέχτηκαν πλήρως την πολιτική των ποσοστώσεων και των τελών συνυπευθυνότητας που οδήγησαν στη σημερινή ταφόπλακα τον κλάδο. Επιβάλλοντας το πόση ζάχαρη θα παράγει η Ελλάδα και το πόσο θα περικόπτεται η επιδότηση όταν η αγροτική παραγωγή ζαχαρότευτλων υπερέβαινε τα όρια που είχε θέσει η ΕΕ. Το πλεόνασμα αυτής της παραγωγής δεν θα το έπαιρναν τα εργοστάσια, οι αγρότες θα υποχρεώνονταν να λάβουν μικρότερες ποσότητες σπόρων και άλλα ανάλογου χαρακτήρα «τιμωρητικά» μέτρα.

Σημείο-σταθμός αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ ήταν το 2006, όταν οι υπουργοί Γεωργίας ενέκριναν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης με απώτερο στόχο η καλλιέργεια να περιοριστεί ουσιαστικά στη λωρίδα Λονδίνου-Πράγας. Τότε αποφασίστηκε η κατά 36% περικοπή της εγγυημένης ελάχιστης τιμής της ζάχαρης (από 631,9 ευρώ/τόνο το 2006-2007 σε 404,4 ευρώ/τόνο από το 2009-2010) στην αποζημίωση των γεωργών και η δημιουργία του Ταμείου Αναδιάρθρωσης με σκοπό τη χρηματική αποζημίωση των λιγότερο ανταγωνιστικών παραγωγών που θα επέλεγαν να διακόψουν τη δραστηριότητά τους.

Το πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού τομέα ζάχαρης διήρκησε τρία χρόνια (2006-2009) και είχε ως αποτέλεσμα την αποποίηση 5,8 εκατ. τόνων ζάχαρης ποσόστωσης, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή ποσόστωση για τη ζάχαρη να μειωθεί στους 13,3 εκατ. τόνους. Το διάστημα 2007-2008, στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης, η Ελλάδα αποποιήθηκε το 50,01% της εθνικής της ποσόστωσης με αποτέλεσμα αυτή να ανέλθει συνολικά στους 158.702 τόνους από 317.502 που ήταν αρχικά. Αυτή την περίοδο, με αντάλλαγμα 87 εκατ. ευρώ, η χώρα μας από τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης έκλεισε τα δύο (Λάρισα και Ξάνθη) με σκοπό δήθεν να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν 30.000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα, αγρότες, εργαζόμενοι κ.λπ, να πεταχτούν στο δρόμο αφού η καλλιέργεια από 400.000 στρέμματα το 2006 έπεσε στα 55. 000 στρέμματα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: