Η παιδεία είναι δικαίωμα όλων! Ανακοίνωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία για την εκπαίδευση (Απρ. 2019)

Advertisements

Περιοδεία και εκδήλωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία με τον Θ. Αγαπητό στις Σέρρες, Τετ. 3/4

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε στις Σέρρες η περιοδεία κλιμακίου της Ανταρσίας στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά με επικεφαλής τον υποψήφιο περιφερειάρχη Θανάση Αγαπητό.

Αντιπροσωπεία της Ανταρσίας στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά επισκέφτηκε μια τη ΔΕΥΑ Σερρών όπου ο Θανάσης Αγαπητός είχε συνάντησε ενημέρωσης με τον πρόεδρο της εταιρίας Μ. Θεοχάρη. Αναλυτική συζήτηση για τα προβλήματα, τις δυνατότητες της ΔΕΥΑ Σερρών και τις θέσεις των εργαζομένων είχε ο Θ. Αγαπητός με το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων.

Ο Θ. Αγαπητός υπογράμμισε τη σημασία που δίνει η Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία στην υπεράσπιση του δικαιώματος πρόσβασης όλων στο νερό και τη μάχη που πρέπει να δοθεί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, των κοινωνικών αγαθών και υποδομών. Αυτός ο αγώνας συνδέεται με την υπεράσπιση των εργασιακών σχέσεων, της μόνιμης και σταθερής εργασίας, καθώς οι εργαζόμενοι είναι το βασικό στήριγμα της ΔΕΥΑΣ. Γι’ αυτό και η Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία στηρίζει τους αγώνες του σωματείου.

Ο Θ. Αγαπητός παραχώρησε συνεντεύξεις στην ΕΡΑ Σερρών, και τα τηλεοπτικά δίκτυα «Επιλογές» και «Δίκτυο».

Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με την εκδήλωση για την παρουσίαση της διακήρυξης της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία- Αντικαπιταλιστική Αριστερά που έγινε στο ξενοδοχείο «Galaxy», στις 6.30μμ, με βασικό ομιλητή τον Θ. Αγαπητό.

Κυβέρνηση-ΕΕ-τράπεζες βάζουν οριστικό λουκέτο στην ΕΒΖ

Κυβέρνηση-ΕΕ-τράπεζες βάζουν οριστικό λουκέτο στην ΕΒΖ

  • Αγώνας εργαζομένων και φτωχομεσαίας αγροτιάς για έξοδο από την ΕΕ
  • Οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με βάση τις κοινωνικές ανάγκες

Η Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά καταγγέλλει τις μεθοδεύσεις που οδηγούν σε οριστικό λουκέτο οδεύει την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ). Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ο αν. υπουργός Οικονομίας Σ. Πιτσιόρλας προσπαθούν απλά να μεταθέσουν το κλείσιμο της ΕΒΖ μετά τις εκλογές με μοναδικό στόχο να παραμείνει σε υποτυπώδη λειτουργία το εργοστάσιο στο Πλατύ Ημαθίας. Η  υποβολή της αίτησης υπαγωγής της EBZ στο άρθρο 106Β του Πτωχευτικού Κώδικα, όπως έχει ήδη  συμφωνηθεί  με τον βασικό πιστωτή της εταιρείας, την Τράπεζα Πειραιώς απλά καθυστερεί ενώ η παραγωγή τεύτλων για άλλη μια χρονιά θα σαπίσει στα χωράφια. Τέλος εποχής λοιπόν για τη μεγαλύτερη εγχώρια καθετοποιημένη αγροτική βιομηχανία που στο απόγειό της είχε φτάσει να διαθέτει τέσσερα ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ξάνθη, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής, ακόμα και μονάδα ηλεκτρομηχανολογικών κατασκευών, ενώ το 2000 απέκτησε και δύο μονάδες στη Σερβία.

Στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας και τη Β. Ελλάδα η σταδιακή απαξίωση και η πορεία προς το λουκέτο της ΕΒΖ είχε σαν συνέπεια την ανεργία για εκατοντάδες εργαζόμενους και τη φτωχοποίηση χιλιάδων αγροτών. Αυτή η πολιτική που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις από την περίοδο που η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ –τότε ΕΟΚ- αποτυπώνει τις ολέθριες συνέπειες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Εφαρμόστηκαν  κατά γράμμα οι ντιρεκτίβες της ΚΑΠ, η πολιτική των ποσοστώσεων και η συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής με αποτέλεσμα να μπει ταφόπλακα στην παραγωγή και εμπορία λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης  που βασιζόταν  στα άριστης ποιότητας ελληνικά ζαχαρότευτλα με υψηλή απόδοση ζάχαρης.

Το 1979, πριν την είσοδο στην ΕΕ, γινόταν μελέτες για την κατασκευή του έκτου της ζαχαρουργείου στα Τρικάλα, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΕ επέβαλε πόση ζάχαρη θα παράγει η Ελλάδα και πόσο θα περικόπτεται η επιδότηση όταν η αγροτική παραγωγή ζαχαρότευτλων υπερέβαινε τα όρια που είχε θέσει η ΕΕ. Η ΕΕ χαράζει την πολιτική με βάση τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των μεγάλων εταιριών του αγροδιατροφικού τομέα, τσακίζοντας τη φτωχομεσαία αγροτιά και τους εργαζόμενους του κλάδου, περιφρονώντας τις διατροφικές ανάγκες της κοινωνίας.

Σημείο-σταθμός αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ ήταν το 2006, όταν οι υπουργοί Γεωργίας ενέκριναν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης με απώτερο στόχο η καλλιέργεια να περιοριστεί ουσιαστικά στη λωρίδα Λονδίνου-Πράγας. Το διάστημα 2007-2008, στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης, οι κυβερνήσεις της ΝΔ αποποιήθηκαν το 50,01% της εθνικής της ποσόστωσης με αποτέλεσμα αυτή να ανέλθει συνολικά στους 158.702 τόνους από 317.502 που ήταν αρχικά. Αυτή την περίοδο, με αντάλλαγμα 87 εκατ. ευρώ, η χώρα μας από τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης έκλεισε τα δύο (Λάρισα και Ξάνθη) με σκοπό δήθεν να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν 30.000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα, αγρότες, εργαζόμενοι κ.λπ, να πεταχτούν στο δρόμο αφού η καλλιέργεια από 400.000 στρέμματα το 2006 έπεσε στα 55. 000 στρέμματα.

Η ΕΕ κατάφερε τελικά να μετατρέψει την Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα εισαγωγέα ζάχαρης καθώς στην τελευταία δεκαετία τριπλασιάστηκε η αξία των εισαγωγών ζάχαρης! Ειδικότερα, από 51,3 εκατ. ευρώ εισαγωγών ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο ή από τεύτλα και ζαχαρόζη χημικά καθαρή το 2004, η χώρα μας έφθασε το 2017 να πληρώσει για εισαγωγές 168,4 εκατ. ευρώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2012 που η εγχώρια παραγωγή δεν έπιασε καν τη μειωμένη τιμή ποσόστωσης (158.000 τόνοι), αφού καλλιεργήθηκαν λίγα στρέμματα, η παραγωγή στα εργοστάσια σταμάτησε. Έτσι, για την κάλυψη των αναγκών σε ζάχαρη έγινε συμφωνία ανάμεσα σε γερμανική εταιρεία, που εκείνη την περίοδο ήταν στους υποψήφιους αγοραστές, και την ΕΒΖ.

Τεράστιες είναι και οι ευθύνες της πολιτικής “σωτηρίας” του τραπεζικού τομέα. Η ΕΒΖ υποχρεωνόταν επί χρόνια να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια που κυμαίνονταν από 9,5% το 2013, μέχρι 10% το 2012 και 12,45% το 2011  παρόλο που η πρώτη ήταν θυγατρική της δεύτερης! Το 2012 λόγω PSI, συνεχών απομειώσεων της αξίας των θυγατρικών κ.λπ. η ΑΤΕ θεωρήθηκε «μη βιώσιμη» και χαρίστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς με εξευτελιστικό τίμημα 100 εκατ. ευρώ, όταν μόνο η ακίνητη περιουσία της ξεπερνούσε το 1 δισ. ευρώ.

Το παράδειγμα της βιομηχανίας ζάχαρης και της εγχώριας παραγωγής ζαχαρότευτλων αποδεικνύει με τον πιο δραματικό τρόπο την επιδείνωση της θέσης της πλειοψηφίας των αγροτών μετά την ένταξη στην ΕΕ. Η Ελλάδα μετατράπηκε από εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων σε εισαγωγέα, με το αγροτικό εμπορικό έλλειμμα να φθάνει τα 3,5- 4 δισ. ευρώ το χρόνο ξεπερνώντας, για πρώτη φορά, το σύνολο των ετήσιων «αγροτικών» επιδοτήσεων της ΕΕ. Το εμπορικό έλλειμμα αγροτικών προϊόντων το διάστημα 2000-2007 αυξήθηκε κατά 50%, ενώ το συνολικό εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε κατά 30%. Το έλλειμμα με την ΕΕ είναι μεγαλύτερο από ό,τι με όλες τις άλλες χώρες. Αυτά και μόνο τα στοιχεία αποδεικνύουν τον καταλυτικά αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ και των πολυεθνικών της σε βάρος των φτωχομεσαίας αγροτιάς αλλά και των εργατών που έχασαν τη δουλειά τους όχι μόνο στην ΕΒΖ αλλά και σε τόσες άλλες επιχειρήσεις του αγροτοβιομηχανικού τομέα όλα αυτά τα χρόνια.

Η αποτίμηση της περίπου 40χρονης πορείας της αγροτικής παραγωγής εντός ΕΕ, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και των δεκανικιών τους, συμπυκνώνεται σε 3 σημεία:

-εκτινάχθηκαν οι εξαγορές και οι ιδιωτικοποιήσεις στην αγροτική βιομηχανία.

-η αγροτική γη και η παραγωγή συγκεντρώθηκε σε λίγα χέρια διαμέσου της αύξησης της άμεσης ιδιοκτησίας και κυρίως της ενοικίασης.

-μειώνεται ραγδαία ο αριθμός των μικροαγροτών. Το σύνολο των απασχολουμένων στον αγροτικό τομέα το 2010 ήταν περίπου 550.000 από 720.000 το 2000.

Η Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία καλεί τους εργαζόμενους και τη φτωχομεσαία αγροτιά να παλέψει για έξοδο από την ΕΕ και ανατροπή αυτής της πολιτικής. Παρότι οι δραματικές συνέπειες από την εφαρμογή της ΚΑΠ έχουν οδηγήσει τα πράγματα σε τραγικό σημείο, οι κυρίαρχοι κύκλοι και η ΕΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μόνο ρεαλιστικό και επιστημονικά εδραιωμένο μοντέλο αγροτικής παραγωγής είναι αυτό που εφαρμόζεται. Ωστόσο η ίδια η πραγματικότητα κάνει φανερό ότι η παραμονή στην ΕΕ ειδικά σήμερα, την περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης του συστήματος, μόνο αίμα και δάκρυα έχει να δώσει για τους μικρούς αγρότες και τους εργαζόμενους συνολικά.

Η έξοδος από την ΕΕ, το ξήλωμα της ΚΑΠ και όλων των εφαρμοστικών νόμων και μέτρων των μνημονίων –με αποκορύφωμα το Μητρώο Αγροτών- που διώχνουν τον φτωχό αγρότη από τη γη που δουλεύει είναι αναγκαίος όρος για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου και για την αγροτική παραγωγή.

Με βασική πυξίδα, την οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με κριτήριο τη διατροφή και την ένδυση των εργαζόμενων και όχι το κέρδος και τις εξαγωγές. Μια αγροτική παραγωγή βασισμένη μόνο στις εξαγωγές και το κέρδος οδηγεί σε πείνα και δυστυχία τους μικροαγρότες, σε καταστροφή πολλών αγροτικών προϊόντων και κλάδων αλλά και σε περιστασιακή ανάπτυξη άλλων, πάντα με γνώμονα το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Γι’ αυτό δεν αρκεί μόνο η απλή έξοδος από την ΟΝΕ, απαιτείται η ρήξη-έξοδος από τον «κορσέ» της ΕΕ και η διαμόρφωση ενός παραγωγικού ιστού όπου οι ανάγκες της κοινωνίας θα καθορίζουν το τι, πώς και πόσο θα παράγεται.

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Δημήτρης Σταμούλης

Λουκέτο

Τέλος εποχής για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ), τη μεγαλύτερη εγχώρια καθετοποιημένη αγροτική βιομηχανία που στο απόγειό της είχε φτάσει να διαθέτει τρία ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά), ακόμα και μονάδα ηλεκτρομηχανολογικών κατασκευών, ενώ το 2000 απέκτησε και δύο μονάδες στη Σερβία. Μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη 13/2 θα ξεκαθαρίσει και το πρόγραμμα «εξυγίανσής» της όσον αφορά την ανεύρεση χρηματοδότη και στην καλύτερη περίπτωση ζητούμενο είναι μια περιορισμένη καμπάνια ζάχαρης ίσα-ίσα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και στο Πλατύ.

Την ημέρα αυτή θα πρέπει, είτε οι λεγόμενοι «στρατηγικοί επενδυτές» είτε η ομάδα τευτλοπαραγωγών που έχει συστήσει εταιρεία με σκοπό να ενοικιάσει το εργοστάσιο για να το λειτουργήσει η ίδια, να εμφανιστούν με δεσμευτική πρόταση και συγκεκριμένο πλάνο για την ενοικίαση αντίστοιχα. Εάν δε γίνει τίποτα από δύο, αυτομάτως θα ενεργοποιηθεί το plan b της Τράπεζας Πειραιώς με υπαγωγή της ΕΒΖ στο άρθρο 106β του πτωχευτικού κώδικα.

Απόρροια όλων των πολιτικών που εφάρμοσαν οι εγχώριες κυβερνήσεις ειδικά από την περίοδο που η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ -μετέπειτα ΕΕ, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις ντιρεκτίβες της, την πολιτική των ποσοστώσεων και της συρρίκνωσης της αγροτικής παραγωγής, ήταν η διαρκής μετάπτωσή της στις ζημιογόνες εταιρείες. Από το 2015 έως και τον Ιούνιο του 2018, η εταιρεία παρουσίασε ζημίες ύψους 160 εκατ. ευρώ. Τα ετήσια δε έσοδα, από 80 εκατ. ευρώ στη χρήση του 2015, συρρικνώθηκαν στα 19 εκατ. ευρώ. Μόνο στη χρήση του 2018 (Ιούλιος 2017-Ιούνιος 2018) η εταιρεία είχε έσοδα 19,1 εκατ. ευρώ και κόστος πωλήσεων 36 εκατ. ευρώ. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ; Ποιες πολιτικές οδήγησαν στη συρρίκνωση ενός βασικού αγροτικού προϊόντος; Τι ρόλο διαδραμάτισε σε αυτή την εξέλιξη η ΕΕ με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της;

Μια προδιαγεγραμμένη πορεία απαξίωσης

Απαιτείται ρήξη με τις πολυεθνικές και έξοδος από τον «κορσέ» της ΕΕ

Η ΕΒΖ δραστηριοποιείται στην παραγωγή και εμπορία λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης και των παραπροϊόντων της. Είναι ο μοναδικός παραγωγός ζάχαρης στην Ελλάδα, που βασιζόταν όλα αυτά τα χρόνια στα άριστης ποιότητας ελληνικά ζαχαρότευτλα, τα οποία  καλλιεργούνταν σε περιοχές όπως η Μακεδονία, και χαρακτηρίζονταν από υψηλή απόδοση ζάχαρης.

Μπορεί το 1979 η Ελλάδα να μελετούσε την κατασκευή του έκτου της ζαχαρουργείου, στα σύνορα Τρικάλων-Καρδίτσας, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΕ και οι τότε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ αποδέχτηκαν πλήρως την πολιτική των ποσοστώσεων και των τελών συνυπευθυνότητας που οδήγησαν στη σημερινή ταφόπλακα τον κλάδο. Επιβάλλοντας το πόση ζάχαρη θα παράγει η Ελλάδα και το πόσο θα περικόπτεται η επιδότηση όταν η αγροτική παραγωγή ζαχαρότευτλων υπερέβαινε τα όρια που είχε θέσει η ΕΕ. Το πλεόνασμα αυτής της παραγωγής δεν θα το έπαιρναν τα εργοστάσια, οι αγρότες θα υποχρεώνονταν να λάβουν μικρότερες ποσότητες σπόρων και άλλα ανάλογου χαρακτήρα «τιμωρητικά» μέτρα.

Σημείο-σταθμός αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ ήταν το 2006, όταν οι υπουργοί Γεωργίας ενέκριναν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης με απώτερο στόχο η καλλιέργεια να περιοριστεί ουσιαστικά στη λωρίδα Λονδίνου-Πράγας. Τότε αποφασίστηκε η κατά 36% περικοπή της εγγυημένης ελάχιστης τιμής της ζάχαρης (από 631,9 ευρώ/τόνο το 2006-2007 σε 404,4 ευρώ/τόνο από το 2009-2010) στην αποζημίωση των γεωργών και η δημιουργία του Ταμείου Αναδιάρθρωσης με σκοπό τη χρηματική αποζημίωση των λιγότερο ανταγωνιστικών παραγωγών που θα επέλεγαν να διακόψουν τη δραστηριότητά τους.

Το πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού τομέα ζάχαρης διήρκησε τρία χρόνια (2006-2009) και είχε ως αποτέλεσμα την αποποίηση 5,8 εκατ. τόνων ζάχαρης ποσόστωσης, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή ποσόστωση για τη ζάχαρη να μειωθεί στους 13,3 εκατ. τόνους. Το διάστημα 2007-2008, στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης, η Ελλάδα αποποιήθηκε το 50,01% της εθνικής της ποσόστωσης με αποτέλεσμα αυτή να ανέλθει συνολικά στους 158.702 τόνους από 317.502 που ήταν αρχικά. Αυτή την περίοδο, με αντάλλαγμα 87 εκατ. ευρώ, η χώρα μας από τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης έκλεισε τα δύο (Λάρισα και Ξάνθη) με σκοπό δήθεν να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν 30.000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα, αγρότες, εργαζόμενοι κ.λπ, να πεταχτούν στο δρόμο αφού η καλλιέργεια από 400.000 στρέμματα το 2006 έπεσε στα 55. 000 στρέμματα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Εκδήλωση: «Ιδιωτικοποιήσεις. Η λεηλασία μιας κοινωνίας», Σάβ. 16/3, ΕΔΟΘ, 6.30μμ.

Εκδήλωση της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία με θέμα «Ιδιωτικοποιήσεις . Η λεηλασία μιας κοινωνίας και οι αγώνες για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-μνημονίων»

το Σάββατο 16 Μάρτη στην ΕΔΟΘ (Πρ. Κορομηλά 51) στις 6.30μμ.

Θα μιλήσουν:

  • Στ. Γκότσης, Δ.Σ. Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ,
  • Γ. Γοδέβενος, μέλος Συλλόγου Εργαζομένων Εγνατίας Οδού,
  • Κ. Σιτέλας, ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΕΛΒΟ,
  • Η. Σμήλιος, μέλος Συντονισμού Συλλογικότητων Θεσσαλονίκης ενάντια στους Πλειστηριασμού, δημοτικός σύμβουλος με την Ανυπακοή Αμπελοκήπων-Μενεμένης.

Παρεμβαίνει ο υποψήφιος περιφερειάρχης Θ. Αγαπητός.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κάτω η συμφωνία Τραπεζών-Κυβέρνησης-ΕΕ για αρπαγή της λαϊκής κατοικίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΚΑΤΩ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε ΓΙΑ ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου 4512/2018 με τον οποίο η κυβέρνηση εισήγαγε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς (κατά τη συνήθη πρακτική τα χρόνια των Μνημονίων σε πολυνομοσχέδιο 260 σελίδων με πλειάδα άλλων ρυθμίσεων) προσπαθώντας να απαντήσει στο κίνημα που αναπτύσσονταν ενάντια στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας στα Ειρηνοδικεία όλης της χώρας, προχωράει στο επόμενο αποφασιστικό βήμα για το χτύπημα του δικαιώματος των εργαζόμενων στη στέγη. Πιστή στηνεξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, των τραπεζών και των δανειστώνεπιχειρεί αυτή τη φορά να εισάγει νέο θεσμικό πλαίσιο που θα έρθει να μεταβάλλει σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση τα όσα προβλέπονταν από το νόμο Κατσέλη και αποτελεί κεντρικό πολιτικό στόχο της Κυβέρνησης για την περίοδο στην υπηρεσία της σταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος και του πολιτικού σκηνικού. Η αρπαγή πλέον και της μόνιμης κατοικίας ενός μεγάλου κομματιού “οφειλετών” αποτελεί την ουσία της πολιτικής ‘’διαχείρισης’’ των κόκκινων δανείων όπως ονομάζεται κατ’ ευφημισμό η πολιτική του “να μην χάσουν οι τράπεζες και να χάσουν οι εργαζόμενοι”. Την ερχόμενη βδομάδα λοιπόν, με τη μορφή κατεπείγοντος, κατατίθεται στη Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση άλλο ένα νομοσχέδιο που προασπίζει τα συμφέροντα των τραπεζών και του κεφαλαίου και βγάζει στο σφυρί τη λαϊκή περιουσία, ακόμη και τη μόνιμη κατοικία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Όχι στο ξεπούλημα και την ιδιωτικοποίηση των «περιφερειακών» λιμανιών

Να περάσουν στο δημόσιο με κοινωνικό έλεγχο όλα τα λιμάνια της χώρας

Ο νόμος που ετοίμασε το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής για τα λιμάνια έρχεται να επιβεβαιώσει την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσει τα λεγόμενα «περιφερειακά» λιμάνια, ολοκληρώνοντας την ιδιωτικοποίησή τους.

Οι προβλέψεις του νόμου για “συνέργειες ιδιωτικού και δημοσίου τομέα” μέσα από “υποπαραχώρησης δραστηριοτήτων”, δεν είναι παρά η ιδιωτικοποίηση δέκα λιμανιών της χώρας. Όσα εισηγείται ο Φ. Κουβέλης με το νόμο του απλά επιτρέπουν τη χρήση των υποδομών και των λιμανιών με σκοπό το κέρδος των επιχειρήσεων.

Αυτή η επιλογή έχει την απόλυτη συναίνεση της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, αλλά και των τοπικών αρχών με πρώτη και καλύτερη την περιφερειακή διοίκηση της Δούρου στην Αττική, καθώς όλες οι μνημονιακές δυνάμεις συμφωνούν στο γενικό ξεπούλημα και την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου. Συμφωνούν στην παραχώρηση στο κεφάλαιο, αλλά και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, των δικτύων και των υποδομών μεταφορών, των αεροδρομίων, των εθνικών οδών και των λιμανιών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Χρυσή Αυγή και οι διάφοροι ακροδεξιοί, φασιστικοί και πατριδοκάπηλοι κύκλοι, σιωπούν όταν δεν γιορτάζουν το ξεπούλημα στα εφοπλιστικά και επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία υπηρετούν.

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής δε θα είναι μόνο η αύξηση του κόστους υπηρεσιών και ο ασφυκτικός έλεγχος των μεταφορών, αλλά και το τσαλαπάτημα των εργασιακών σχέσεων. Την ίδια ώρα παραμένουν στη διάθεση του ΝΑΤΟ, του ευρωστρατού και της FRONTEX, για τα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλισμού και το κυνήγι των προσφύγων.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι ανάγκη να αναλάβει πρωτοβουλίες για μια πλατιά κοινωνική κινητοποίηση με στόχο τα λιμάνια, τόσο τα περιφερειακά που απειλούνται άμεσα από το νέο νόμο, όσο και αυτά του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, να περάσουν και να παραμείνουν στο δημόσιο, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Μια κινητοποίηση που θα συγκρουστεί για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-μνημονίων που οργανώνει και επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση.

Αρέσει σε %d bloggers: