Χρήστος Ζαγανίδης: Η κυβέρνηση στοχοποιεί αντίσταση και αλληλεγγύη (συνέντευξη)

Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια.

Χ. Ζαγανίδης: «Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια».

Με αφορμή την πολιτική δίωξη του καθηγητή Χρήστου Ζαγα­νίδη, προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, που επιχειρείται από την συγχορδία των παρα­τάξεων ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ, το Πριν είχε την ακό­λουθη συζήτηση με τον αγωνιστή των Παρεμβάσεων.

Συνέντευξη στο Δημήτρη Σταμούλη

Δέχεσαι μια πρωτοφανή για σωματείο επίθεση σαν πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης. Πού αποσκοπεί αυτή η πρωτοβουλία των παρα­τάξεων ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΔΑΚΕ (ΝΔ) και ΠΑ­ΜΕ (ΚΚΕ) να επιχειρούν την απομάκρυνσή σου από τη θέση του προέδρου;

Το καθοριστικό στοιχείο είναι η σκληρή μνημονια­κή επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που με­τά το ασφαλιστικό φέρνει νέα μέτρα, όπως αυτά που ψηφίζονται με τον «κόφτη». Παράλληλα έρχονται σαν μνημονιακά προαπαιτούμενα αντιδραστικές αναδιαρ­θρώσεις ενάντια στο δημόσιο σχολείο. Η κυβέρνηση φοβάται το εκπαιδευτικό κίνημα που συγκρούστηκε σε όλη τη φάση της κρίσης και των μνημονίων, όχι μόνο με τις επιλογές των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΟΟ­ΣΑ για την εκπαίδευση, αλλά και συνολικά. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΕΛΜΕ, στη Θεσσαλονίκη και γενικό­τερα, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις προσπάθει­ες συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο, αλλά οφείλεται στους αποφασιστικούς και διαρκείς αγώνες των εκπαιδευτικών, το γεγονός ότι ανάμεσα στα ελά­χιστα μνημονιακά μέτρα που αναίρεσε η πρώτη κυ­βέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν το 3ο μνημόνιο ήταν η διαθεσιμότητα, η απόλυση δηλαδή, των 2.500 πε­ρίπου καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης. Αυτή η αγωνιστική πορεία, που σφραγίστηκε από το ρεύμα των Παρεμβάσεων, χτυπιέται σήμερα με πρωτοβου­λία του κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού (ΔΑΚΕ) και νέου (ΣΥΝΕΚ), αλλά και του κομματικού που εκ­φράζει το ΠΑΜΕ. Αυτό δε βλέπει πέρα από την κομ­ματική συσπείρωση και τη διαμαρτυρία χωρίς αύριο, αφού πάντα θεωρεί ότι «δεν υπάρχουν οι όροι», ενώ σαν αντίπαλο έχει μόνο τις Παρεμβάσεις και την αγω­νιστική τους πρόταση. Στην πράξη το ΠΑΜΕ στήνει πλάτη στο μπλοκ εξουσίας για να μετατρέψει τα σω­ματεία σε μηχανισμούς τύπου ΓΣΕΕ.

Γιατί ακριβώς σε κατηγορούν και πόσο βάσι­μα είναι; Είναι λόγοι που θα μπορούσαν να οδηγή­σουν στην καθαίρεση ενός προέδρου σωματείου;

Η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε δήθεν αντικαταστατικές ενέργειες του προέδρου και τελικά εννοεί τη στάση εναντίωσης στο ψευτοδιάλογο του υπουργού Παιδείας και συνολικά στην πολιτική κυ­βέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια. Η ΔΑΚΕ αοριστολογεί περί «προβλημα­τικού» προσώπου. Φυσικά όλα αυτά δεν στέκονται σαν καταστατικές παραβάσεις. Το ΠΑΜΕ που έτσι και αλλιώς δε στηρίζει τις αποφάσεις του σωματείου ούτε διακινεί τα υλικά του, έπρεπε να βρει κάτι άλλο. Με συκοφαντίες για την οικονομική διαχείριση πα­ρουσιάζει τον πρόεδρο σαν καταχραστή και κλέφτη, χωρίς όμως να φέρνει ένα στοιχείο. Είναι χαρακτηρι­στικό ότι τα περισσότερα από αυτά που ανακυκλώνει το ΠΑΜΕ αφορούν περιόδους που υπάρχουν εγκε­κριμένοι οικονομικοί απολογισμοί. Ρίχνει λάσπη για τη διαχείριση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, αν και υπάρχει έγκαιρη και αναλυτική ενημέρωση του κλάδου για το θέμα. Με βάση όλα αυτά δεν μπορεί να απομακρυνθεί ο πρόεδρος μέσα από τις προβλε­πόμενες διαδικασίες του καταστατικού. Γι’ αυτό με­θοδεύεται μια αντικαταστατική διαδικασία με τις πα­ρατάξεις ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ να «απειλούν» ότι θα χρησιμοποιήσουν τον …κανονισμό της Βουλής! Πρόκειται για πρωτοφανείς διαδικασίες που δίνουν πάτημα στην κυβέρνηση, η οποία ετοιμάζει παρέμβα­ση στην λειτουργία των σωματείων με τις «εργαλειο­θήκες» του ΟΟΣΑ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

«Η ΕΕ εγγυάται διαιώνιση των Μνημονίων»: συνέντευξη του Θ. Αγαπητού στην εφημερίδα «Πριν»

Η ΕΕ εγγυάται διαιώνιση των Μνημονίων – Θανάσης Αγαπητός, περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας

Αν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είχαν ανακοινώσει στις 24 Γενάρη αυτά που τώρα ονομάζουν «κόκκινες γραμμές», δεν θα ήταν σήμερα στην κυβέρνηση.

«Δεν εκπλήσσει κανένα ο εκβιασμός της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με την κομματική πειθαρχία και μάλλον προϊδεάζει για την αντιμετώπιση της αριστερής διαφωνίας. Κάθε φορά που οι ηγεσίες συμβιβάζονται και προδίδουν τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς θυμούνται την κομματική πειθαρχία. Τα ζήσαμε και το 1989 με την κυβέρνηση Τζανετάκη», τονίζει στο Πριν ο αγωνιστής δάσκαλος και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Θανάσης Αγαπητός.

Συνέντευξη στον Γιώργο Κρεασίδη

– H κυβέρνηση λέει ότι έχει θέσει κόκκινες γραμμές και δεν κάνει πίσω…

– Πρώτα από όλα, η κυβέρνηση έχει κάνει πίσω στο ξήλωμα όσων ρήμαξαν τις ζωές μας εδώ και πέντε χρόνια. Η διαπραγμάτευση αφορά επιπλέον μέτρα. Η κυβέρνηση έχει τρεις κρίσιμες υποχωρήσεις με την αποδοχή της ανάγκης για δημοσιονομική προσαρμογή, για νέα μέτρα και κυρίως για αποπληρωμή του ληστρικού χρέους. Δέχεται τη λογική του πρωτογενούς πλεονάσματος που σημαίνει όχι δαπάνες για τις κοινωνικές ανάγκες και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Προτείνει αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και νέα φοροεπιδρομή στους εργαζόμενους, ιδιωτικοποιήσεις σε αεροδρόμια και τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Υιοθετεί την τροϊκανή λογική περί κρίσης του ασφαλιστικού και δέχεται τη μείωση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, ενώ το πρόβλημα είναι η ανασφάλιστη «μαύρη» εργασία, η ανεργία και η εισφοροδιαφυγή της εργοδοσίας. Η διαπραγμάτευση αφορά την έκταση και τους ρυθμούς των μέτρων.

– Δεν σας εκπλήσσει η επιμονή της ΕΕ και του ΔΝΤ στην προώθηση των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων;

– Η στάση της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι προβλέψιμη, καθώς διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι στόχος τους είναι η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου με μείωση του κόστους εργασίας, δηλαδή η κινεζοποίηση και η υποταγή όλων των δημόσιων πόρων στην πληρωμή του χρέους και τη σωτηρία των τραπεζών – άρα και η ριζική μείωση των δαπανών για παιδεία, υγεία, υπηρεσίες και η ιδιωτικοποίηση των πάντων. Είναι η συνταγή για το ξεπέρασμα της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου. Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρο τα δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς φοβούνται ότι οι λαοί θα αντισταθούν. Καθόλου τυχαία λοιπόν επιμένουν σε μια γραμμή νέων, πιο άγριων Μνημονίων. Με αυτή τη λογική μεθοδεύουν σε διαδικασίες κεκλεισμένων των θυρών μαζί με τις ΗΠΑ και άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα τη λεγόμενη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) που θα ανακηρύξει σε υπέρτατο νόμο την κερδοσκοπία των μονοπωλίων. Το μόνο λοιπόν που προκαλεί έκπληξη σήμερα σε σχέση με την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι οι αντιλήψεις στην Αριστερά ότι είναι δυνατό να ξεπεράσουμε τα Μνημόνια και να κρατήσουμε κάτι από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας εντός ΕΕ. Τα δεσμά της ΕΕ και του ευρώ δεν είναι το αντίθετο του χάους αλλά η εγγύηση για τη διαιώνιση των Μνημονίων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: