Ευρωπαϊκή Ένωση και γεωργική παραγωγή

γράφει ο Γιώργος Κάργας, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Στο παρόν άρθρο εξετάζονται εν συντομία οι βασικές αλλαγές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) από το 1980 μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια επιχειρείται μια αποτίμηση αυτής της πορείας όπου εστιάζουμε την προσοχή μας σε επτά βασικούς άξονες. Βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ΚΑΠ τροφοδότησε και ενίσχυσε μια ραγδαία καπιταλιστική ανάπτυξη στη γεωργική παραγωγή. Ως εκ τούτου εμφανίζεται μεγάλη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής, καταστροφή των μικροαγροτών και επέκταση της μισθωτής εργασίας. Τέλος, ασκείται κριτική σε απόψεις που ανάγουν σε κύριο πρόβλημα της αγροτικής παραγωγής το ζήτημα των εισαγωγών λόγω «αποδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού» και γίνεται προσπάθεια να τεκμηριωθεί η άποψη ότι η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) είναι αναγκαίος όρος για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου και για την αγροτική παραγωγή.

Έχει αξία να παρακολουθήσει κάποιος τα κυριότερα επιχειρήματα των αστών πολιτικών ακόμα και από τη συζήτηση στη Βουλή το 1962 για την κύρωση της Συμφωνίας Σύνδεσης. Ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους τους, ο τότε υπουργός Συντονισμού Παναγιώτης Παπαληγούρας, έλεγε:

Πράγματι, κ. βουλευταί, η σύνδεσις καθιστά δυνατήν την δημιουργίαν μεγάλων και εκσυγχρονισμένων παραγωγικών μονάδων, διανοίγει εξαγωγικάς ευκαιρίας υπέρ των κλασσικών αγροτικών εξαγωγικών προϊόντων […] τα οποία μέχρι τούδε δεν εξήγοντο. Διανοίγει ευκαιρίας εξαγωγικάς διά τα βιομηχανικά και βιοτεχνικά μας προϊόντα. […] Θα παράσχη ευκαιρίας απασχολήσεως του εργατικού δυναμικού και θα στερώση την βάσιμον ελπίδα, ότι σιγά σιγά, αναπροσαρμοζομένης της όλης μας οικονομίας και αναπτυσσομένης συμφώνως προς τα ευρωπαϊκά μέτρα, σιγά σιγά και οι Έλληνες εργαζόμενοι θα απολαύσουν εκείνων των αγαθών, που απολαμβάνουν και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί των. […] Η Κοινή Αγορά παρέχει την ευχέρεια ορθολογικωτέρας κατανομής έργων. Η Κοινή Αγορά τέλος δημιουργεί μείζονα ευκινησίαν και δυνατότητας σωρευτικής χρησιμοποιήσεως κεφαλαίων. Ειδικώτερον, εις την περίπτωσίν μας θα έχωμεν προσέλκυσιν ξένων κεφαλαίων μεγαλυτέραν από ό,τι έχομεν σήμερον, διότι θα αξίζη περισσότερον τον κόπον να κάμη τις μίαν επιχείρησιν εις την Ελλάδα, εφ’ όσον αυτή θα συγκροτηθή κατά τα πλέον εκσυγχρονισμένα κριτήρια παραγωγής, διότι θα είναι δυνατόν να είναι εξειδικευμένη και διότι θα απευθύνεται εις μίαν αγορά 170 εκατομμυρίων κατοίκων. Επιτρέπει η οικονομική ένωσις, εάν εμβαθυνθή και μείζονα ευκινησία εις το εργατικό δυναμικό.Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 2014

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα κατηγορώντας μάλιστα για «ξύλινη γλώσσα» όσους παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ και για έξοδο από αυτήν. Πενήντα τέσσερα χρόνια από τότε και τριάντα επτά χρόνια από την ένταξη στην ΕΕ τα παπαγαλάκια των ειδήσεων των 8 μ.μ. μας λένε πάλι για εξαγωγές, για προσέλκυση επενδύσεων, για απασχόληση κ.λπ.

Ειδικότερα η ΚΑΠ, στα τριάντα επτά αυτά χρόνια, ανάλογα με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τις ταξικές αντιπαραθέσεις και τις ανάγκες του κεφαλαίου υπέστη πολλές διαφοροποιήσεις και μεταμορφώσεις. Παρακάτω θα αναφερθούμε εν συντομία στις βασικές αλλαγές που συντελέστηκαν αλλά και στους στόχους που αυτές εξυπηρετούσαν.

Ο προϋπολογισμός συνολικά της ΕΕ αποτελεί περίπου το 1% του ακαθάριστου ευρωπαϊκού προϊόντος και διατηρείται σχετικά σταθερός ως ποσοστό κατά τη διάρκεια των τελευταίων 3-4 δεκαετιών (Μπουρδάρας, 2008). Αρκετά ενδιαφέρον σημείο όσον αφορά την αστική προπαγάνδα είναι το γεγονός ότι έχει καταφέρει να διαμορφώσει το στερεότυπο πως τα χρήματα που παίρνουμε από τον κοινοτικό προϋπολογισμό είναι κάτι σαν χάρισμα, αποκρύπτοντας την αλήθεια, ότι δηλαδή αυτός ο προϋπολογισμός προκύπτει από τη φορολογία των λαών της Ευρώπης. Από τον προϋπολογισμό αυτό, στην αρχική περίοδο η ΚΑΠ απορροφούσε το 75%, ενώ σήμερα της αντιστοιχεί το 45%, με στόχο περίπου το 35% το 2020 (Μπουρδάρας, 2008).

Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ΚΑΠ ήταν επικεντρωμένη στην οργάνωση των γεωργικών αγορών και στη στήριξη των τιμών των προϊόντων, όπου κυριαρχούσαν οι άμεσες ενισχύσεις με βάση το προϊόν (ανά στρέμμα, ανά κιλό ή ανά ζώο).

Συνοπτικά, η ΚΑΠ αυτής της περιόδου, για την οποία τόσος λόγος γίνεται μέχρι και σήμερα, κυρίως στόχευε:

  • Να τροφοδοτήσει το αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα με φθηνές πρώτες ύλες.
  • Να στηρίξει τις εξαγωγές των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων στον υπόλοιπο κόσμο αλλά και να διευρύνει την ενιαία εσωτερική αγορά ενισχύοντας ειδικά τη θέση και την κερδοφορία των μεγαλοαγροτών, των εμποροβιομηχάνων, των πολυεθνικών κ.λπ. Δεν είναι τυχαίες οι ποσοστώσεις στα προϊόντα που είχαν επιβάλει στο εσωτερικό της τότε ΕΟΚ, ώστε και διοικητικά να είναι κατοχυρωμένη η θέση των βιομηχανιών γάλακτος και κρέατος της Γερμανίας καθώς και άλλων προϊόντων. Στην ουσία, οι ποσοστώσεις στην αγροτική παραγωγή αντανακλούν τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ, με όφελος βέβαια πάντα για τις ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου.
  • Να διευκολύνει την «ορθολογική» καπιταλιστική ανάπτυξη της υπαίθρου στη νότια Ευρώπη, όπου μετά την είσοδο της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας προστέθηκαν στην ΕΕ εκατομμύρια μικροαγρότες, αλλά και ταυτόχρονα να προωθήσει τις κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου με αυτά τα στρώματα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Σχετικά με την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ για τους συμβασιούχους στο δημόσιο

Το «δίκιο του εργάτη» επιβάλλεται με απεργιακούς αγώνες ανατροπής και όχι με προτάσεις τροπολογιών στο κοινοβούλιο

Του Μιχάλη Μιλτσακάκη*

Τις μέρες αυτές εξελίσσεται πανελλαδική πρωτοβουλία των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ για το μέτωπο των συμβασιούχων στο δημόσιο, όπου καλούνται σωματεία και ομοσπονδίες να συσπειρωθούν γύρω από ένα πλαίσιο αιτημάτων και ένα απογευματινό συλλαλητήριο στην Αθήνα, την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου.

Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει μια πολύ θετική πρωτοβουλία που αφορά ένα από τα πιο εκμεταλλευόμενα τμήματα της σύγχρονης εργατικής τάξης, που διαρκώς πληθαίνει και “θεσμοποιείται” στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ας δούμε όμως ορισμένα ζητήματα:

1) Το κεντρικό αίτημα της κινητοποίησης είναι εξαιρετικά περιορισμένο και αφορά μόνο τη μετατροπή των συμβάσεων Ιδιωτικού Δικαίου Ορισμένου Χρόνου (ΙΔΟΧ), που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, σε Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ). Δεν ξεχωρίζει, δεν τίθεται καν, ο στόχος για εδώ και τώρα κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας στο δημόσιο (επικουρικοί, αναπληρωτές, εργαζόμενοι με κοινωφελή προγράμματα – τι κάνουν γι αυτά αλήθεια οι δήμαρχοι του ΚΚΕ; -, εργαζόμενοι με ΕΣΠΑ, εργολαβικοί), μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, ανατροπή των σφαγιαστικών νέων μεθόδων επιλογής του μόνιμου προσωπικού με το εμπόριο των μεταπτυχιακών και των “προσόντων”, όπως ανέδειξε ο πρόσφατος αγώνας στην εκπαίδευση.

2) Η κινητοποίηση γίνεται για να στηρίξει τροπολογία που κατατίθεται από βουλευτές του ΚΚΕ για κατάργηση συγκεκριμένου σημείου από το άρθρο 103 του υπό αναθεώρηση Συντάγματος. Πιο συγκεκριμένα, στα σωματεία έρχεται πλαίσιο ψηφίσματος που λέει να «Απαλειφθεί από το άρθρο 103 και το σύνολο του Συντάγματος κάθε διάταξη που εμποδίζει ή ακυρώνει τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου». Είναι φανερό ότι ο κεντρικός άξονας της κινητοποίησης εντάσσεται στην κοινοβουλευτική λογική (και όχι στο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»). Συναρτά τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων με το άρθρο 103 του Συντάγματος και τους περιορισμούς που αυτό θέτει. Σπέρνει αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλεργατικής αλλαγής του αστικού συντάγματος – στην εποχή μάλιστα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού! – και δεν θέτει ζήτημα ανατροπής του αντεργατικού νομικού οπλοστασίου που γκρεμίζει εργατικές κατακτήσεις αιώνων. Σπέρνει επιπλέον αυταπάτες για τη δυνατότητα προοδευτικής αλλαγής του Συντάγματος από τη σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τον αστικό διπολισμό που παίρνει όλο και πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα δεν είναι το Σύνταγμα που δεν επιτρέπει την μονιμοποίηση των ελαστικά εργαζόμενων και των συμβασιούχων, αλλά η ίδια η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) λόγω αποδοχής της στρατηγικής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της ΕΕ για υπερεκμετάλλευση της εργατικής τάξης μέσα και από την εργασιακή της αποσταθεροποίηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο αγωγός ΤΑΡ πέρασε, ο αγώνας δεν τελείωσε!

Ο αγωγός ΤΑΡ πέρασε, ο αγώνας δεν τελείωσε!

Ιωάννα Θώμου 

Η διέλευση του αγωγού επετεύχθη με αυταρχισμό, διώξεις και συλλήψεις πολιτών

Ο αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα μεγαλύτερα ενεργειακά έργα που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή υπό κατασκευή στον κόσμο, καθώς το 2020, που θα ολοκληρωθεί, ανοίγει το δρόμο για την παροχή φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρώπη. Το έργο ξεκίνησε το 2003, ενώ η Ελλάδα έφτασε να υπογράψει την τριμερή διακρατική συμμαχία με την Αλβανία και την Ιταλία μόλις το 2013, παρέχοντας στην εταιρεία εξ ολοκλήρου το δικαίωμα κατασκευής του αγωγού σε ελληνικό έδαφος. Οι εργασίες στην Β. Ελλάδα λαμβάνουν χώρα από το 2016, με στόχο την παράδοση του αγωγού το 2019. Η εταιρεία προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να στελεχώσει ένα δυναμικό άκρως καταρτισμένο, που θα πίνει νερό στο όνομα του TAP και φαινομενικά που θα δουλεύει με τους καλύτερους εργασιακούς όρους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η υπερπροσπάθεια της εταιρείας να αποδείξει στην κοινή γνώμη το πώς ένας αγωγός φυσικού αερίου, που δεν βαραίνει οικονομικά διόλου το δημόσιο ταμείο, μπορεί να εξασφαλίσει στην ελληνική κοινωνία «γη και ύδωρ». Ένα αναλυτικό πρόγραμμα ανταποδοτικών προγραμμάτων σε αντάλλαγμα με τη γη που παραχωρεί η εκάστοτε περιφερειακή κοινότητα παρουσιάστηκε προτού ξεκινήσει η κατασκευή, ώστε να καλύψει αντιδράσεις σε όλους τους τομείς. Παράλληλα, γαιοκτήμονες ανταμείφθηκαν με αρκετά μεγαλύτερα ποσά από την αντικειμενική αξία των οικοπέδων που πωλούν, ξεκίνησε η χρηματοδότηση προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, οι περιβαλλοντικές μελέτες καταδείκνυαν πώς το έργο δεν θα επηρεάσει διόλου το οικοσύστημα των περιοχών, ενώ το εργατικό δυναμικό που στελεχώνει την εταιρεία χαμογελά συνεχώς μπροστά στα μπόνους που προσφέρονται μονάχα γι’ αυτούς (οδηγοί για τη μεταφορά στελεχών, κουπόνια σουπερ μάρκετ κ.α.). Κι ενώ η εταιρεία και η ελληνική κυβέρνηση διαφημίζουν την άριστη λειτουργία του εργοταξίου, τα golden boys χειροκροτούν επιδεικτικά ο ένας τον άλλον για την ταχύτατη πρόοδο του έργου, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακυρώνει για ενάτη φορά την προσφυγή για περιβαλλοντικούς όρους εκατοντάδων πολιτών, κάνοντας ολοφάνερο πως οι κρατικοί μηχανισμοί αποσιωπούν την αλήθεια.

Αντιδράσεις σε όλες τις περιοχές κατασκευής ξεσπούσαν σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα, κυρίως όταν οι απαλλοτριώσεις δεν απέδιδαν τα απαιτούμενα κέρδη στους κατόχους των οικοπέδων. Παρόλα αυτά, κανένα από αυτά δεν είχε την δυναμική που αποτύπωσε η κίνηση ΑΝΤΙ-ΤΑP των πολιτών από τις Σέρρες, όταν το 2013, στον Δήμο Εμμανουήλ Παππά συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι και δημιούργησαν μια ομάδα δράσης 24 ατόμων, με πολύ συγκεκριμένα αιτήματα:

«Αλλαγή όδευσης του αγωγού φυσικού αερίου και κατά συνέπεια την εγκατάσταση του σταθμού συμπίεσης εκτός των διοικητικών ορίων των δήμων Εμμανουήλ Παππά και δήμου Σερρών λόγω: α) της απαράδεκτης αιτιολόγησης του έργου με γνώμονα μόνο ιδιωτικά συμφέροντα, β) της μεθοδευμένης παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης με φρούδες ελπίδες (φανταστικές θέσεις εργασίας, υποτιθέμενες υψηλές τιμές αποζημίωσης) και γ) των εξαιρετικά δυσμενών επιπτώσεων του έργου στην υγεία των συμπολιτών μας της Περιφερειακής ενότητας Σερρών».

Οι «εξαιρετικές» μελέτες της εταιρείας και οι προβλέψεις του «ΑΝΤΙ-ΤAP» ήρθαν να επιβεβαιωθούν πολύ γρήγορα, με το σπάσιμο καναλιού από εργασίες του ΤΑΡ στο Λιβαδοχώρι, την καθίζηση της εθνικής οδού Σερρών-Θεσσαλονίκης στο ύψος του Προβατά, την γεωργική καταστροφή στις καλλιέργειες ρυζιού. Οι δυναμικές κινήσεις των κατοίκων που σαν κύριο αίτημα έχουν τα έργα να κατασκευάζονται με γνώμονα το δημόσιο και όχι το ιδιωτικό συμφέρον, εστιάζοντας στην προστασία του περιβάλλοντος, της υγείας, της οικονομίας και της κοινωνίας, βρήκαν το αστικό κράτος αγκαλιά με την εταιρεία απέναντι τους.

Η αυταρχικού τύπου σύλληψη και παραπομπή σε δίκη οχτώ πολιτών στην Καβάλα, που αντιτιθόταν στην όδευση του αγωγού ΤΑΡ από την περιοχή αρχαίων Φιλίππων, κατέδειξε το πραγματικό πρόσωπο της εταιρείας. Εντελώς αντίθετο από εκείνο της εικονικής πραγματικότητας των διαφημιστικών της σποτ, όπου παρουσιάζεται ένα έργο που έχει την απόλυτη συναίνεση και αποδοχή των τοπικών κοινωνιών. Δύο απεργοί πείνας -ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καβάλας και ένας συμπαραστάτης του από την Ιταλία/Comitato No TAP-  τρεις δημοτικοί σύμβουλοι Καβάλας, ένας πρόεδρος δημοτικής κοινότητας και δύο άλλοι Έλληνες πολίτες σέρνονται στα δικαστήρια κατηγορούμενοι για τον αγώνα τους.

Δυστυχώς οι φωνές αντίστασης και η καθυστέρηση στους Φιλίππους δεν στάθηκε ικανή να παρεμποδίσει τη διέλευση του αγωγού από όπου έκρινε η εταιρεία πως την ωφελούσε, με αποτέλεσμα ο αγωγός σε λίγο καιρό να είναι ετοιμοπαράδοτος. Παρ’ όλα αυτά οι πολίτες των Σερρών καλούν σε «αναζωπύρωση και συνέχιση του αγώνα, τουλάχιστον για την αποτροπή, σε πρώτη φάση,  της εγκατάστασης/λειτουργίας του συμπιεστή σε πυκνοκατοικημένη αγροτική-αστική περιοχή, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη των Σερρών (Κρίνος-Κωνσταντινάτο).

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 2.12.2018

 

Θ. Αγαπητός: ανοιχτή επιστολή (για κάθε ενδιαφερόμενο) με αφορμή τη σύλληψη του νεολαίου Χ.Ν.

ύμενου με κάθε τρόπο εθνικιστικού και άγριου κυνηγητού κάθε δημοκρατικής διεκδίκησης, από τα αγωνιζόμενα και ασυμβίβαστα κομμάτια του λαού, έχει οξυνθεί η καταστολή και η αστυνομική βία.

Ζήσαμε χθες μια ακόμη οδυνηρή εμπειρία με την προσαγωγή και τη μετατροπή σε σύλληψη του νεολαίου Χ.Ν. που τόλμησε να αντιδράσει στα υβριστικά και ρατσιστικά σχόλια 4 (ΤΕΣΣΑΡΩΝ) πάνοπλων και «φουσκωτών» ανδρών της ομάδας καταστολής ΔΙΑΣ.

Αν θυμάστε αυτή την ομάδα (ΔΙΑΣ) είχε δηλώσει «κατηγορηματικά» ο κ. Τσίπρας πως θα καταργούσε για την άγρια καταστολή που χρησιμοποίησε τα χρόνια των αγωνιστικών λαϊκών κινητοποιήσεων 2010-15. Πριν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά, γιατί μετά όπως φαίνεται όχι μόνο το μετάνιωσαν, αλλά χρησιμοποιούν και αφήνουν ασύδοτες και ανεξέλεγκτες αυτές τις δυνάμεις για την επιβολή με ακόμα πιο άγριο τρόπο τις βάρβαρης πολιτικής τους.

 Συγκεκριμένα: Χθες (13-6-18), ο νεολαίος Χ.Ν. αντέδρασε στα ρατσιστικά και υβριστικά σχόλια (άπλυτοι, βρομιάρηδες, αναρχοσαπίλες…) των 4 ανδρών της ομάδας ΔΙΑΣ που σε ώρα υπηρεσίας έπιναν καφέ (όλοι ήταν ογκώδεις -φουσκωτοί και πλήρως εξοπλισμένοι, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους «εγκληματίες») και τόλμησε να ψελλίσει πως δεν πρέπει να μιλούν έτσι για τον κόσμο της εργασίας και για τον ίδιο, μιας κι αυτός, όπως κι όλοι οι άλλοι που αυτοί κατηγορούν, είναι ιδρωμένοι, αλλά από το μόχθο της δουλειάς τους. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της δικαιολογημένης αντίδρασης; Οι πάνοπλοι «φύλακες της τάξης» να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν με χειροπέδες στο αστυνομικό τμήμα γιατί «μίλησε και δε σιώπησε», όπως πρέπει να κάνει κάθε νομιμόφρων πολίτης.

Στον καιάδα τα δικαιώματα !!!!!

Είσαι αναιδής και δεν μπορείς να κρίνεις το «λειτούργημα μας» και «τολμάς να αμφισβητείς την εξουσία μας»  είναι η άποψη τους κι αν δε συμφωνείς, δεν είσαι με σκυμμένο κεφάλι, τότε χειροπέδες και στο μπουντρούμι.

Άλλωστε κι εγώ είχα προσωπική εμπειρία χθες από τη στάση τον τραμπουκισμό και τη βία των συγκεκριμένων δυνάμεων καταστολής. Όταν επισκέφτηκα στο αστυνομικό τμήμα τον Χ.Ν. στην είσοδο του ανακριτικού γραφείου κι ενώ συζητούσα με έναν από τους αστυνομικούς, ένας από τους 4 άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ που προσήγαγαν το νεολαίο, χωρίς εγώ να του έχω μιλήσει μέχρι τότε, μου επιτέθηκε, με χτύπησε και με απειλητικό και άγριο ύφος άρχισε να με απειλεί και να φωνάζει σε ανεξέλεγκτη κατάσταση «θα σε φάω, ρε καθίκι, βγες έξω ρε, θα σε λιώσω, τολμάς και μιλάς, θα σε πατήσω κάτω…». Κι όλα αυτά μέσα στο αστυνομικό τμήμα κι ενώ με είχαν κυριολεκτικά περικυκλώσει δεκάδες άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ που είχαν καταφθάσει, για να προστατέψουν μάλλον τους 4 κατήγορους που κινδύνευαν από τον 19χρονο «εγκληματία». Αν μετά από λίγο ο αξιωματικός υπηρεσίας δεν τον απομάκρυνε μπορεί και να με… έτρωγε, όπως δήλωνε ο εξαγριωμένος «νταής» και φουσκωτός αστυνομικός. Αυτή ήταν η συμπεριφορά τους απέναντι μου και φανταστείτε πια είναι και θα είναι στους άλλους, ιδιαίτερα τους νεολαίους που για το κέφι τους μπορεί να προσαγάγουν και να τους κατηγορούν για μικροαδικήματα. Φυσικά οι ευθύνες γι’ αυτή την επικίνδυνη και τραμπούκικη συμπεριφορά είναι κυρίως σ’ αυτούς που μας κυβερνάνε κι όχι μόνο ανέχονται αυτές τις βίαιες και προκλητικές συμπεριφορές, αλλά τις δικαιώνουν κιόλας. Τις αξιοποιούν με κάθε τρόπο για να επιβάλλουν την πολιτική τους, δικαιώνοντας αυτούς που παλιότερα είχαν πει στις δυνάμεις καταστολής «εσείς είστε το κράτος».

 Έτσι τους έχουν επιτρέψει να σκέφτονται και να λειτουργούν, γι’ αυτό είναι και τόσο επικίνδυνοι.

Αν δεν είναι έτσι κι ισχυριστούν οι κυβερνώντες πως άλλες είναι οι κατευθύνσεις, ας σταματήσουν να σιωπούν, ας παρέμβουν άμεσα για να σταματήσει η ΑΔΙΚΗ και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ δίωξη του Χ.Ν. κι ας διατάξουν ΕΔΕ για τους  βίαιους και «τσαμπουκάδες» αστυνομικούς.

Τέλος πρέπει να σημειώσω πως για τη βίαιη συμπεριφο

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοι

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοιΣτο Άδενδρο η γη είναι επίπεδη. Αν βρεις σημείο με ύψος πάνω από ένα μέτρο είναι σίγουρο ότι είναι ανθρώπινη κατασκευή. Τέσσερα ποτάμια στην ευρύτερη περιοχή έκαναν καλά τη δουλειά τους. Τη μετέτρεψαν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο όπου υπάρχουν οι συνθήκες για να αναπτυχθούν εξίσου τεράστιες ταχύτητες.

Στο Άδενδρο ξέρουν από σιδηροδρομικά και άλλα δυστυχήματα. Επί δεκαετίες οι ανισόπεδες διαβάσεις του τρένου θέριζαν κόσμο. Και αν σώθηκαν ακόμη περισσότεροι «από θαύμα» ήταν γιατί τα θαύματα ήταν πολλά και πολλοί είχαν τον δικό τους Άγιο να τους φυλάει ή είχαν τύχη βουνό. Μπορεί να μην υπήρχε τζόκερ για να το κερδίσουν, κέρδιζαν όμως το υπόλοιπο της ζωής τους. Αμέτρητες οι ιστορίες τραγωδίας που ενίοτε μετατρέπονταν, της τύχης συμβοηθούσης, σε κωμωδία.

Στο Άδενδρο, μετά από τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας «που έφερε το τρένο» ήρθε κάποτε και ο εκσυγχρονισμός του Πασόκ και του Σημίτη. Έτσι, η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή 35-40 χιλιομέτρων διπλής κατεύθυνσης της χώρας, που περνάει από το χωριό, δέχθηκε την περιποίηση του εκσυγχρονισμού του ΟΣΕ. Από τα αμέτρητα δις που διατέθηκαν για τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου ένα μέρος διατέθηκε και εδώ. Πανηγύρι οι εθνικοί προμηθευτές και οι πάσης φύσεως εργολάβοι. Ηλεκτροκίνηση για υψηλές και οικολογικές μεταφορές, αποκλεισμός της γραμμής για να μην τη διαβαίνουν ζώα και άνθρωποι, κλείσιμο των διαβάσεων και ανισόπεδοι κόμβοι (σε λάθος σημείο ώστε να αποκλειστεί το χωριό αλλά δεν παίζει εδώ ρόλο, απλώς το αναφέρουμε), κατασκευαστικά λάθη ώστε τα υπεδάφια ύδατα να ανέβουν στο ένα μέτρο και με τις βροχές να κινδυνεύουν να βγουν τα σκατά από τους βόθρους στους δρόμους. Φουτουριστικές προσθήκες στον σιδηροδρομικό σταθμό για να μην περνάνε τις γραμμές οι επιβάτες αλλά να περνάνε από πάνω με γέφυρες, με πολλές σκάλες, το ασανσέρ άλλοτε να δουλεύει και άλλοτε όχι, τα πόδια πιο σίγουρα και ας σέρνονται από την κούραση της δουλειάς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η έκθεση του ΟΟΣΑ και η “αποκλειστικότητα” της Αυγής

του Γιώργου Καλημερίδη

Η Αυγή με ουδέτερο τρόπο παρουσιάζει ότι δέσμευση της χώρας είναι η χρήση κουπονιών, η μετατόπιση δημόσιων κεφαλαίων για το σχολείο σε ιδιωτικούς φορείς. Σε τι διαφέρουν οι συγκεκριμένες προτάσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση, από αυτές του κ. Μητσοτάκη;

Η Αυγή με ουδέτερο τρόπο παρουσιάζει ότι δέσμευση της χώρας είναι η χρήση κουπονιών, η μετατόπιση δημόσιων κεφαλαίων για το σχολείο σε ιδιωτικούς φορείς. Σε τι διαφέρουν οι συγκεκριμένες προτάσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση, από αυτές του κ. Μητσοτάκη;

Στο κυριακάτικο φύλλο της Αυγής στις 12/2 έχουμε δημοσιευμένη, κατά αποκλειστικότητα, μια πρόγευση του τι θα περιλαμβάνει η περιβόητη επαναεπικύρωση της έκθεσης του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αν και η εφημερίδα δεν μας ενημερώνει για την πηγή της, ο αναγνώστης αποκτά ωστόσο μια ουσιαστική ενημέρωση για τις πολιτικές και εκπαιδευτικές κατευθύνσεις των προτάσεων ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Θα ήταν ενδιαφέρον ασφαλώς να ενημερωθούν οι αναγνώστες της εφημερίδας για την ικανότητα του ιστορικού εντύπου της Αριστεράς να έχει μια τόσο διεισδυτική πρόσβαση στους μηχανισμούς ενός υπερεθνικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, όπως ο ΟΟΣΑ (1).

Πριν προχωρήσουμε, όμως, στο περιεχόμενο των προτάσεων ΟΟΣΑ, όπως παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, το πρώτο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί, με ασφάλεια, κάποιος να καταλήξει είναι ότι στην πράξη η αναθεώρηση της έκθεσης ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι εδώ και καιρό ήδη ολοκληρωμένη και γνωστή στην κυβέρνηση. Αυτό που απαιτείται είναι πλέον το πολιτικό αμπαλάρισμα και περιτύλιγμα της πρότασης, προκειμένου να δει και επίσημα το φως της δημοσιότητας. Η έκθεση, όπως θα δείξουμε και παρακάτω, περιλαμβάνει όλες τις αντιδραστικές εκπαιδευτικές θέσεις του διεθνούς εκπαιδευτικού νεοφιλελευθερισμού και από πολλές απόψεις είναι πολύ πιο επιθετική και αντιεκπαιδευτική από αυτή του 2011, καθώς προχωρά στην πολύ πιο συγκεκριμένη εξειδίκευση των γενικών νεοφιλελεύθερων εκπαιδευτικών αρχών της προηγούμενης. Από αυτή την άποψη, το κύριο ζήτημα για την κυβέρνηση είναι το πώς θα δικαιολογήσει την έκθεση, παρά το πώς θα τοποθετηθεί πολιτικά απέναντι σε θέσεις που τις είναι ήδη εδώ και καιρό γνωστές.

Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση θα πρέπει να διευκρινίσει στον ελληνικό λαό και στην εκπαιδευτική κοινότητα γιατί δεσμεύτηκε στο Μνημόνιο 3 να ακολουθήσει τη γραμμή του ΟΟΣΑ για τα εκπαιδευτικά ζητήματα, όταν ο ΟΟΣΑ δεν ανήκει στο κουαρτέτο των “δανειστών” και το πολιτικό περιεχόμενο των εκπαιδευτικών θέσεων του είναι γνωστό παγκοσμίως. Ιδιαίτερα το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και οι εκπαιδευτικοί του, οι οποίοι ήταν επικριτές της έκθεσης του 2011, θα πρέπει να μας εξηγήσουν τι νεότερο περίμεναν από την επικαιροποίηση της αρχικής έκθεσης και αν πίστευαν πραγματικά ότι διαμέσου του ΟΟΣΑ θα ήταν εφικτό να διασφαλιστούν τα μορφωτικά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Σε κάθε περίπτωση την αποκλειστικότητα της αποκάλυψης αυτή τη φορά δεν την κάνει κάποιο άλλο έντυπο, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα της διάψευσης, αλλά η ίδια η εφημερίδα της κυβέρνησης. Αυτό μας κάνει να υποθέσουμε, βάσιμα, ότι τα χρονικά περιθώρια για τους κυβερνώντες έχουν στενέψει απελπιστικά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Υποταγή και φθηνή εργασία είναι η μαθητεία

Υποταγή και φθηνή εργασία είναι η μαθητεία

Το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών που δεν θα μπορούν να τελειώσουν το Γενικό Λύκειο για λίγους (που πρότεινε το πόρισμα Λιάκου και φαίνεται να αποδέχεται το υπουργείο Παιδείας), θα οδηγούνται μέσω της ΕΕΚ στη μαθητεία και στην αγορά εργασίας, ως εργατικό δυναμικό στο όνομα της εκπαίδευσης.

Οι επιχειρήσεις στα σχολεία

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Ξεκίνησε με απόφαση του υπουργείου Παιδείας η λειτουργία του τέταρτου έτους μαθητείας των ΕΠΑΛ. Η απόφαση εφαρμόζει το νομικό πλαίσιο που έχει ψηφιστεί απ’ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και απ’ τις προηγούμενες κυβερνήσεις, στη βάση των μνημονιακών υποχρεώσεων και των κεντρικών επιλογών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η προώθηση της μάθησης με βάση την εργασία, η μετάβαση της εκπαιδευτικής διαδικασίας απ’ το σχολείο στην επιχείρηση, και η «εκπαίδευση» της νέας εργατικής βάρδιας στην εκμετάλλευση χωρίς φραγμούς, αποτελούν κεντρικές στρατηγικές επιδιώξεις της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση – ειδικά την τεχνική επαγγελματική- αλλά και την εργασία. Σε αυτή την κατεύθυνση, κομβικής σημασίας είναι η υλοποίηση του προγράμματος μαθητείας, με το οποίο θα φορέσουν σε μεγάλο κομμάτι νεολαίας φόρμα εργασίας για να πιάνει δουλειά σε Δημόσιο και ιδιωτικές επιχειρήσεις, με πενιχρά εργασιακά – ασφαλιστικά δικαιώματα και μηδενικά συνδικαλιστικά.

Το ενιαίο σύστημα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΚ) είναι βασικός στόχος των πολιτικών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, με υπογράμμιση στην κατάρτιση. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την υπαγωγή της αντίστοιχης Διεύθυνσης του Υπουργείου Παιδείας στη Δια Βίου Μάθηση. Το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών που δεν θα μπορούν να τελειώσουν το Γενικό Λύκειο για λίγους (που πρότεινε το πόρισμα Λιάκου και φαίνεται να αποδέχεται το υπουργείο Παιδείας), θα οδηγούνται μέσω της ΕΕΚ στη μαθητεία και στην αγορά εργασίας, ως εργατικό δυναμικό στο όνομα της εκπαίδευσης. Η προοπτική να αποκτούν πτυχίο ειδικότητας, επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης επιπέδου 5, αφού θα χρειαστεί να πιστοποιηθούν μέσω εξετάσεων από τον ΕΟΠΠΕΠ, θα είναι πλέον από δύσκολη έως ακατόρθωτη. Ωστόσο αφού ο δρόμος απόκτησής του περνά από τη μαθητεία, η συζήτηση για μη υποχρεωτικότητα της είναι προσχηματική. Η βιομηχανία των πιστοποιήσεων θα γίνει το εργαλείο για στρατιές εργαζομένων χωρίς τυπικά προσόντα στο μέλλον.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από τις 6.700 περίπου θέσεις μαθητείας στο δημόσιο τομέα, που ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες το υπουργείο Παιδείας, για το έτος μαθητείας των ΕΠΑΛ, της μαθητείας των σχολών ΟΑΕΔ και της πρακτικής άσκησης των ΙΕΚ. Μέσω της μαθητείας θέλουν να καλύψουν μεγάλο μέρος των εργασιακών αναγκών του Δημοσίου, αντί να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό. Άλλωστε οι μαθητευόμενοι σπουδαστές θα καταχωρούνται στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας, όπου καταχωρούνται οι προσλήψεις προσωπικού.

Αυτός είναι και ο αντικειμενικός στόχος της μαθητείας. «Ο μαθητευόμενος εκπαιδεύεται σε ειδικότητα βάσει συγκεκριμένου προγράμματος και εξειδικεύεται σε αντικείμενο το οποίο ενδιαφέρει την επιχείρηση σε συνεργασία με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς», αναφέρει το κείμενο για το «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο για την Αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης και της Μαθητείας», που εκπόνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: