Θ. Αγαπητός: Ασυμβίβαστος αγώνας ενάντια στην καταστροφική επέλαση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας ενάντια στο περιβάλλον και τον άνθρωπο

Το άρθρο βασίζεται στην τοποθέτηση του Θ. Αγαπητού στην εκδήλωση της Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά με θέμα «Αγώνας για Γη και Ελευθερία: Οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος από τη μανία του κέρδους και την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ» που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14 Απρίλη στη Θεσσαλονίκη, στον Πολυχώρο Ένεκεν

 

Η Κ. Μακεδονία αποτελεί προνομιακό πεδίο δράσης του κεφαλαίου κι αυτό αποτυπώνεται σε όλες τις συσσωρευμένες πληγές της. Από την καταστροφή του περιβάλλοντος ως τη φτώχεια, από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική, ως την εγκατάσταση του αγωγού ΤΑΠ και τη λειτουργία συμπιεστών στη πεδιάδα των Σερρών. Από τις επικίνδυνες βιομηχανίες ρύπανσης στη Δυτική Θεσσαλονίκη μέχρι την ανεξέλεγκτη τοποθέτηση ανεμογεννητριών στο Βέρμιο.

Οι πληγές είναι ορατές:

Στην τσιμεντοποίηση κάθε σπιθαμής γης σε όλη την Κ. Μακεδονία, που έχει άμεσες επιπτώσεις στα δάση, τις παραλίες, τα ρέματα, τη βιοποικιλότητα.

Στην παράδοση σταδιακά όλου του παραλιακού μετώπου, σύμφωνα και με τη νέα απαράδεκτη νομοθετική ρύθμιση στο κεφάλαιο, ιδίως μέσω των ιδιωτικοποιήσεων. Είναι σαφές πως αν οι ρυθμίσεις αυτές περάσουν, θα αποτελέσουν ένα ακόμη καταστρεπτικό χτύπημα στο περιβάλλον, ενώ θα υπονομευτεί ακόμη περισσότερο ο κοινόχρηστος χαρακτήρας της παράκτιας και παρόχθιας ζώνης, που παραδίδεται βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στην ταξική υποβάθμιση της Δυτικής Θεσσαλονίκης, με τις ανεξέλεγκτες ρυπογόνες βιομηχανικές χρήσεις. Η παρουσία ρυπογόνων μονάδων βαριάς βιομηχανίας, όπως τα διυλιστήρια των ΕΛΠΕ και Μαμιδάκη και η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ, σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή όπως η δυτική Θεσσαλονίκη, έχουν μετατρέψει σε χαβούζα τη δυτική Θεσσαλονίκη. Με αποτέλεσμα τα φαινόμενα έντονης δυσοσμίας, να έχουν αναστατώσει τη ζωή των κατοίκων στις λαϊκές γειτονιές.

Στη συνέχιση της ανοιχτής εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική από την Eldorado Gold που ανεξέλεγκτα συνεχίζει τις εργασίες της, αφανίζοντας το περιβάλλον, μολύνοντας με αρσενικό και κυάνιο τον υδροφόρο ορίζοντα, αποψιλώνοντας τα δάση, μολύνοντας τις θάλασσες και επιδεινώνοντας δραματικά τους όρους εργασίας και ζωής των κατοίκων της Χαλκιδικής κι όχι μόνο, αφού τα επικίνδυνα μικροσωματίδια του αέρα τα αναπνέουν  και οι κάτοικοι ευρύτερων περιοχών.

Στην υποβάθμιση  των πόλεων και την παράδοσή τους στην ανεξέλεγκτη δόμηση, με έλλειψη στοιχειωδών δημόσιων υποδομών (όπως η αποχέτευση!), με τον δραματικό περιορισμό της γεωργίας και της παραγωγικής χρήσης της γης και με τη μετατροπή μεγάλων περιοχών σε οικόπεδα.

Στην εμπορευματοποίηση κάθε ελεύθερου χώρου. Από τα πρώην στρατόπεδα μέχρι τα εναπομείναντα δάση – βουνά και παραλιακά μέτωπα. Ανεξέλεγκτα ιδιωτικά κεφάλαια διεκδικούν τον περιορισμό και την καταπάτηση των ελεύθερων χώρων, ή τη χρησιμοποίησή τους προς όφελος του κέρδους.

Στην εξαφάνιση της γειτονιάς με τις πολιτικές των «αναπλάσεων» και το AirBnB που μετατρέπουν ολόκληρες περιοχές των πόλεων σε νεκρές ζώνες, που απευθύνονται μόνο στους τουρίστες.

Για όλα τα παραπάνω, διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε:

Για ένα ανθρώπινο περιβάλλον. Για να προστατευθεί το φυσικό περιβάλλον και η δημόσια υγεία των πολιτών.

Παλεύουμε για να καταργηθούν όλοι οι μνημονιακοί, περιβαλλοντοκτόνοι και καταστροφικοί νόμοι και ρυθμίσεις.

  • Να προστατευτούν τα δάση, τα άλση, οι χώροι πρασίνου που έχουν απομείνει στον αστικό και περιαστικό ιστό των πόλεων και των παραλιών.
  • Μέτρα ασφαλείας, έλεγχοι και κονδύλια, για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Καμιά εμπορευματοποίηση και εντατική εκμετάλλευση της δημόσια γης. Προστασία της γεωργικής γης και της καλλιέργειας.
  • Να διαφυλαχθούν από κάθε είδους οικοδομικές και εμπορευματικές δραστηριότητες. Όχι σε επέκταση σχεδίων πόλης προς τα βουνά και τις παραλίες (ακόμα και για λεγόμενους «κοινωφελείς» σκοπούς).
  • Καμιά εμπορευματοποίηση των παραλιών, ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτές. Απομάκρυνση εγκαταστάσεων ιδιωτικών εταιρειών, στρατοπέδων, ΔΕΚΟ από τα δάση.
  • Να εφαρμοστεί αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας και τακτικοί έλεγχοι για τους ρύπους και τα απόβλητα των εργοστασίων και τη διαχείρισή τους, με στόχο όχι την είσπραξη προστίμων, αλλά την εξαφάνιση των ρύπων.
  • Μέτρα ενάντια στα φαινόμενα του νέφους, της αιθαλομίχλης, της ρύπανσης των θαλασσών, των πηγών, των ποταμών.

Να περιοριστεί η χρήση των πεπερασμένων ενεργειακών πόρων (πετρέλαιο, λιθάνθρακας, αέριο) Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Η διάλυση της βιομηχανίας ζάχαρης από ΕΕ και πολυεθνικές

Δημήτρης Σταμούλης

Λουκέτο

Τέλος εποχής για την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ), τη μεγαλύτερη εγχώρια καθετοποιημένη αγροτική βιομηχανία που στο απόγειό της είχε φτάσει να διαθέτει τρία ζαχαρουργεία (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Ορεστιάδα), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά), ακόμα και μονάδα ηλεκτρομηχανολογικών κατασκευών, ενώ το 2000 απέκτησε και δύο μονάδες στη Σερβία. Μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη 13/2 θα ξεκαθαρίσει και το πρόγραμμα «εξυγίανσής» της όσον αφορά την ανεύρεση χρηματοδότη και στην καλύτερη περίπτωση ζητούμενο είναι μια περιορισμένη καμπάνια ζάχαρης ίσα-ίσα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και στο Πλατύ.

Την ημέρα αυτή θα πρέπει, είτε οι λεγόμενοι «στρατηγικοί επενδυτές» είτε η ομάδα τευτλοπαραγωγών που έχει συστήσει εταιρεία με σκοπό να ενοικιάσει το εργοστάσιο για να το λειτουργήσει η ίδια, να εμφανιστούν με δεσμευτική πρόταση και συγκεκριμένο πλάνο για την ενοικίαση αντίστοιχα. Εάν δε γίνει τίποτα από δύο, αυτομάτως θα ενεργοποιηθεί το plan b της Τράπεζας Πειραιώς με υπαγωγή της ΕΒΖ στο άρθρο 106β του πτωχευτικού κώδικα.

Απόρροια όλων των πολιτικών που εφάρμοσαν οι εγχώριες κυβερνήσεις ειδικά από την περίοδο που η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ -μετέπειτα ΕΕ, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις ντιρεκτίβες της, την πολιτική των ποσοστώσεων και της συρρίκνωσης της αγροτικής παραγωγής, ήταν η διαρκής μετάπτωσή της στις ζημιογόνες εταιρείες. Από το 2015 έως και τον Ιούνιο του 2018, η εταιρεία παρουσίασε ζημίες ύψους 160 εκατ. ευρώ. Τα ετήσια δε έσοδα, από 80 εκατ. ευρώ στη χρήση του 2015, συρρικνώθηκαν στα 19 εκατ. ευρώ. Μόνο στη χρήση του 2018 (Ιούλιος 2017-Ιούνιος 2018) η εταιρεία είχε έσοδα 19,1 εκατ. ευρώ και κόστος πωλήσεων 36 εκατ. ευρώ. Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ; Ποιες πολιτικές οδήγησαν στη συρρίκνωση ενός βασικού αγροτικού προϊόντος; Τι ρόλο διαδραμάτισε σε αυτή την εξέλιξη η ΕΕ με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της;

Μια προδιαγεγραμμένη πορεία απαξίωσης

Απαιτείται ρήξη με τις πολυεθνικές και έξοδος από τον «κορσέ» της ΕΕ

Η ΕΒΖ δραστηριοποιείται στην παραγωγή και εμπορία λευκής κρυσταλλικής ζάχαρης και των παραπροϊόντων της. Είναι ο μοναδικός παραγωγός ζάχαρης στην Ελλάδα, που βασιζόταν όλα αυτά τα χρόνια στα άριστης ποιότητας ελληνικά ζαχαρότευτλα, τα οποία  καλλιεργούνταν σε περιοχές όπως η Μακεδονία, και χαρακτηρίζονταν από υψηλή απόδοση ζάχαρης.

Μπορεί το 1979 η Ελλάδα να μελετούσε την κατασκευή του έκτου της ζαχαρουργείου, στα σύνορα Τρικάλων-Καρδίτσας, αλλά μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΕ και οι τότε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ αποδέχτηκαν πλήρως την πολιτική των ποσοστώσεων και των τελών συνυπευθυνότητας που οδήγησαν στη σημερινή ταφόπλακα τον κλάδο. Επιβάλλοντας το πόση ζάχαρη θα παράγει η Ελλάδα και το πόσο θα περικόπτεται η επιδότηση όταν η αγροτική παραγωγή ζαχαρότευτλων υπερέβαινε τα όρια που είχε θέσει η ΕΕ. Το πλεόνασμα αυτής της παραγωγής δεν θα το έπαιρναν τα εργοστάσια, οι αγρότες θα υποχρεώνονταν να λάβουν μικρότερες ποσότητες σπόρων και άλλα ανάλογου χαρακτήρα «τιμωρητικά» μέτρα.

Σημείο-σταθμός αυτής της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ ήταν το 2006, όταν οι υπουργοί Γεωργίας ενέκριναν τη ριζική μεταρρύθμιση του τομέα ζάχαρης με απώτερο στόχο η καλλιέργεια να περιοριστεί ουσιαστικά στη λωρίδα Λονδίνου-Πράγας. Τότε αποφασίστηκε η κατά 36% περικοπή της εγγυημένης ελάχιστης τιμής της ζάχαρης (από 631,9 ευρώ/τόνο το 2006-2007 σε 404,4 ευρώ/τόνο από το 2009-2010) στην αποζημίωση των γεωργών και η δημιουργία του Ταμείου Αναδιάρθρωσης με σκοπό τη χρηματική αποζημίωση των λιγότερο ανταγωνιστικών παραγωγών που θα επέλεγαν να διακόψουν τη δραστηριότητά τους.

Το πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού τομέα ζάχαρης διήρκησε τρία χρόνια (2006-2009) και είχε ως αποτέλεσμα την αποποίηση 5,8 εκατ. τόνων ζάχαρης ποσόστωσης, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή ποσόστωση για τη ζάχαρη να μειωθεί στους 13,3 εκατ. τόνους. Το διάστημα 2007-2008, στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης, η Ελλάδα αποποιήθηκε το 50,01% της εθνικής της ποσόστωσης με αποτέλεσμα αυτή να ανέλθει συνολικά στους 158.702 τόνους από 317.502 που ήταν αρχικά. Αυτή την περίοδο, με αντάλλαγμα 87 εκατ. ευρώ, η χώρα μας από τα πέντε εργοστάσια ζάχαρης έκλεισε τα δύο (Λάρισα και Ξάνθη) με σκοπό δήθεν να μετατραπούν σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν 30.000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα, αγρότες, εργαζόμενοι κ.λπ, να πεταχτούν στο δρόμο αφού η καλλιέργεια από 400.000 στρέμματα το 2006 έπεσε στα 55. 000 στρέμματα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ευρωπαϊκή Ένωση και γεωργική παραγωγή

γράφει ο Γιώργος Κάργας, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Στο παρόν άρθρο εξετάζονται εν συντομία οι βασικές αλλαγές της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) από το 1980 μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια επιχειρείται μια αποτίμηση αυτής της πορείας όπου εστιάζουμε την προσοχή μας σε επτά βασικούς άξονες. Βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ΚΑΠ τροφοδότησε και ενίσχυσε μια ραγδαία καπιταλιστική ανάπτυξη στη γεωργική παραγωγή. Ως εκ τούτου εμφανίζεται μεγάλη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής, καταστροφή των μικροαγροτών και επέκταση της μισθωτής εργασίας. Τέλος, ασκείται κριτική σε απόψεις που ανάγουν σε κύριο πρόβλημα της αγροτικής παραγωγής το ζήτημα των εισαγωγών λόγω «αποδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού» και γίνεται προσπάθεια να τεκμηριωθεί η άποψη ότι η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) είναι αναγκαίος όρος για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου και για την αγροτική παραγωγή.

Έχει αξία να παρακολουθήσει κάποιος τα κυριότερα επιχειρήματα των αστών πολιτικών ακόμα και από τη συζήτηση στη Βουλή το 1962 για την κύρωση της Συμφωνίας Σύνδεσης. Ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους τους, ο τότε υπουργός Συντονισμού Παναγιώτης Παπαληγούρας, έλεγε:

Πράγματι, κ. βουλευταί, η σύνδεσις καθιστά δυνατήν την δημιουργίαν μεγάλων και εκσυγχρονισμένων παραγωγικών μονάδων, διανοίγει εξαγωγικάς ευκαιρίας υπέρ των κλασσικών αγροτικών εξαγωγικών προϊόντων […] τα οποία μέχρι τούδε δεν εξήγοντο. Διανοίγει ευκαιρίας εξαγωγικάς διά τα βιομηχανικά και βιοτεχνικά μας προϊόντα. […] Θα παράσχη ευκαιρίας απασχολήσεως του εργατικού δυναμικού και θα στερώση την βάσιμον ελπίδα, ότι σιγά σιγά, αναπροσαρμοζομένης της όλης μας οικονομίας και αναπτυσσομένης συμφώνως προς τα ευρωπαϊκά μέτρα, σιγά σιγά και οι Έλληνες εργαζόμενοι θα απολαύσουν εκείνων των αγαθών, που απολαμβάνουν και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί των. […] Η Κοινή Αγορά παρέχει την ευχέρεια ορθολογικωτέρας κατανομής έργων. Η Κοινή Αγορά τέλος δημιουργεί μείζονα ευκινησίαν και δυνατότητας σωρευτικής χρησιμοποιήσεως κεφαλαίων. Ειδικώτερον, εις την περίπτωσίν μας θα έχωμεν προσέλκυσιν ξένων κεφαλαίων μεγαλυτέραν από ό,τι έχομεν σήμερον, διότι θα αξίζη περισσότερον τον κόπον να κάμη τις μίαν επιχείρησιν εις την Ελλάδα, εφ’ όσον αυτή θα συγκροτηθή κατά τα πλέον εκσυγχρονισμένα κριτήρια παραγωγής, διότι θα είναι δυνατόν να είναι εξειδικευμένη και διότι θα απευθύνεται εις μίαν αγορά 170 εκατομμυρίων κατοίκων. Επιτρέπει η οικονομική ένωσις, εάν εμβαθυνθή και μείζονα ευκινησία εις το εργατικό δυναμικό.Κομμουνιστική Επιθεώρηση, 2014

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα κατηγορώντας μάλιστα για «ξύλινη γλώσσα» όσους παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της ένταξης στην ΕΕ και για έξοδο από αυτήν. Πενήντα τέσσερα χρόνια από τότε και τριάντα επτά χρόνια από την ένταξη στην ΕΕ τα παπαγαλάκια των ειδήσεων των 8 μ.μ. μας λένε πάλι για εξαγωγές, για προσέλκυση επενδύσεων, για απασχόληση κ.λπ.

Ειδικότερα η ΚΑΠ, στα τριάντα επτά αυτά χρόνια, ανάλογα με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τις ταξικές αντιπαραθέσεις και τις ανάγκες του κεφαλαίου υπέστη πολλές διαφοροποιήσεις και μεταμορφώσεις. Παρακάτω θα αναφερθούμε εν συντομία στις βασικές αλλαγές που συντελέστηκαν αλλά και στους στόχους που αυτές εξυπηρετούσαν.

Ο προϋπολογισμός συνολικά της ΕΕ αποτελεί περίπου το 1% του ακαθάριστου ευρωπαϊκού προϊόντος και διατηρείται σχετικά σταθερός ως ποσοστό κατά τη διάρκεια των τελευταίων 3-4 δεκαετιών (Μπουρδάρας, 2008). Αρκετά ενδιαφέρον σημείο όσον αφορά την αστική προπαγάνδα είναι το γεγονός ότι έχει καταφέρει να διαμορφώσει το στερεότυπο πως τα χρήματα που παίρνουμε από τον κοινοτικό προϋπολογισμό είναι κάτι σαν χάρισμα, αποκρύπτοντας την αλήθεια, ότι δηλαδή αυτός ο προϋπολογισμός προκύπτει από τη φορολογία των λαών της Ευρώπης. Από τον προϋπολογισμό αυτό, στην αρχική περίοδο η ΚΑΠ απορροφούσε το 75%, ενώ σήμερα της αντιστοιχεί το 45%, με στόχο περίπου το 35% το 2020 (Μπουρδάρας, 2008).

Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ΚΑΠ ήταν επικεντρωμένη στην οργάνωση των γεωργικών αγορών και στη στήριξη των τιμών των προϊόντων, όπου κυριαρχούσαν οι άμεσες ενισχύσεις με βάση το προϊόν (ανά στρέμμα, ανά κιλό ή ανά ζώο).

Συνοπτικά, η ΚΑΠ αυτής της περιόδου, για την οποία τόσος λόγος γίνεται μέχρι και σήμερα, κυρίως στόχευε:

  • Να τροφοδοτήσει το αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα με φθηνές πρώτες ύλες.
  • Να στηρίξει τις εξαγωγές των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων στον υπόλοιπο κόσμο αλλά και να διευρύνει την ενιαία εσωτερική αγορά ενισχύοντας ειδικά τη θέση και την κερδοφορία των μεγαλοαγροτών, των εμποροβιομηχάνων, των πολυεθνικών κ.λπ. Δεν είναι τυχαίες οι ποσοστώσεις στα προϊόντα που είχαν επιβάλει στο εσωτερικό της τότε ΕΟΚ, ώστε και διοικητικά να είναι κατοχυρωμένη η θέση των βιομηχανιών γάλακτος και κρέατος της Γερμανίας καθώς και άλλων προϊόντων. Στην ουσία, οι ποσοστώσεις στην αγροτική παραγωγή αντανακλούν τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ, με όφελος βέβαια πάντα για τις ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου.
  • Να διευκολύνει την «ορθολογική» καπιταλιστική ανάπτυξη της υπαίθρου στη νότια Ευρώπη, όπου μετά την είσοδο της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας προστέθηκαν στην ΕΕ εκατομμύρια μικροαγρότες, αλλά και ταυτόχρονα να προωθήσει τις κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου με αυτά τα στρώματα.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σχετικά με την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ για τους συμβασιούχους στο δημόσιο

Το «δίκιο του εργάτη» επιβάλλεται με απεργιακούς αγώνες ανατροπής και όχι με προτάσεις τροπολογιών στο κοινοβούλιο

Του Μιχάλη Μιλτσακάκη*

Τις μέρες αυτές εξελίσσεται πανελλαδική πρωτοβουλία των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ για το μέτωπο των συμβασιούχων στο δημόσιο, όπου καλούνται σωματεία και ομοσπονδίες να συσπειρωθούν γύρω από ένα πλαίσιο αιτημάτων και ένα απογευματινό συλλαλητήριο στην Αθήνα, την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου.

Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει μια πολύ θετική πρωτοβουλία που αφορά ένα από τα πιο εκμεταλλευόμενα τμήματα της σύγχρονης εργατικής τάξης, που διαρκώς πληθαίνει και “θεσμοποιείται” στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ας δούμε όμως ορισμένα ζητήματα:

1) Το κεντρικό αίτημα της κινητοποίησης είναι εξαιρετικά περιορισμένο και αφορά μόνο τη μετατροπή των συμβάσεων Ιδιωτικού Δικαίου Ορισμένου Χρόνου (ΙΔΟΧ), που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, σε Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ). Δεν ξεχωρίζει, δεν τίθεται καν, ο στόχος για εδώ και τώρα κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας στο δημόσιο (επικουρικοί, αναπληρωτές, εργαζόμενοι με κοινωφελή προγράμματα – τι κάνουν γι αυτά αλήθεια οι δήμαρχοι του ΚΚΕ; -, εργαζόμενοι με ΕΣΠΑ, εργολαβικοί), μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, ανατροπή των σφαγιαστικών νέων μεθόδων επιλογής του μόνιμου προσωπικού με το εμπόριο των μεταπτυχιακών και των “προσόντων”, όπως ανέδειξε ο πρόσφατος αγώνας στην εκπαίδευση.

2) Η κινητοποίηση γίνεται για να στηρίξει τροπολογία που κατατίθεται από βουλευτές του ΚΚΕ για κατάργηση συγκεκριμένου σημείου από το άρθρο 103 του υπό αναθεώρηση Συντάγματος. Πιο συγκεκριμένα, στα σωματεία έρχεται πλαίσιο ψηφίσματος που λέει να «Απαλειφθεί από το άρθρο 103 και το σύνολο του Συντάγματος κάθε διάταξη που εμποδίζει ή ακυρώνει τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου». Είναι φανερό ότι ο κεντρικός άξονας της κινητοποίησης εντάσσεται στην κοινοβουλευτική λογική (και όχι στο «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»). Συναρτά τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων με το άρθρο 103 του Συντάγματος και τους περιορισμούς που αυτό θέτει. Σπέρνει αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλεργατικής αλλαγής του αστικού συντάγματος – στην εποχή μάλιστα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού! – και δεν θέτει ζήτημα ανατροπής του αντεργατικού νομικού οπλοστασίου που γκρεμίζει εργατικές κατακτήσεις αιώνων. Σπέρνει επιπλέον αυταπάτες για τη δυνατότητα προοδευτικής αλλαγής του Συντάγματος από τη σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τον αστικό διπολισμό που παίρνει όλο και πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα δεν είναι το Σύνταγμα που δεν επιτρέπει την μονιμοποίηση των ελαστικά εργαζόμενων και των συμβασιούχων, αλλά η ίδια η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) λόγω αποδοχής της στρατηγικής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της ΕΕ για υπερεκμετάλλευση της εργατικής τάξης μέσα και από την εργασιακή της αποσταθεροποίηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο αγωγός ΤΑΡ πέρασε, ο αγώνας δεν τελείωσε!

Ο αγωγός ΤΑΡ πέρασε, ο αγώνας δεν τελείωσε!

Ιωάννα Θώμου 

Η διέλευση του αγωγού επετεύχθη με αυταρχισμό, διώξεις και συλλήψεις πολιτών

Ο αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα μεγαλύτερα ενεργειακά έργα που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή υπό κατασκευή στον κόσμο, καθώς το 2020, που θα ολοκληρωθεί, ανοίγει το δρόμο για την παροχή φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρώπη. Το έργο ξεκίνησε το 2003, ενώ η Ελλάδα έφτασε να υπογράψει την τριμερή διακρατική συμμαχία με την Αλβανία και την Ιταλία μόλις το 2013, παρέχοντας στην εταιρεία εξ ολοκλήρου το δικαίωμα κατασκευής του αγωγού σε ελληνικό έδαφος. Οι εργασίες στην Β. Ελλάδα λαμβάνουν χώρα από το 2016, με στόχο την παράδοση του αγωγού το 2019. Η εταιρεία προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να στελεχώσει ένα δυναμικό άκρως καταρτισμένο, που θα πίνει νερό στο όνομα του TAP και φαινομενικά που θα δουλεύει με τους καλύτερους εργασιακούς όρους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η υπερπροσπάθεια της εταιρείας να αποδείξει στην κοινή γνώμη το πώς ένας αγωγός φυσικού αερίου, που δεν βαραίνει οικονομικά διόλου το δημόσιο ταμείο, μπορεί να εξασφαλίσει στην ελληνική κοινωνία «γη και ύδωρ». Ένα αναλυτικό πρόγραμμα ανταποδοτικών προγραμμάτων σε αντάλλαγμα με τη γη που παραχωρεί η εκάστοτε περιφερειακή κοινότητα παρουσιάστηκε προτού ξεκινήσει η κατασκευή, ώστε να καλύψει αντιδράσεις σε όλους τους τομείς. Παράλληλα, γαιοκτήμονες ανταμείφθηκαν με αρκετά μεγαλύτερα ποσά από την αντικειμενική αξία των οικοπέδων που πωλούν, ξεκίνησε η χρηματοδότηση προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, οι περιβαλλοντικές μελέτες καταδείκνυαν πώς το έργο δεν θα επηρεάσει διόλου το οικοσύστημα των περιοχών, ενώ το εργατικό δυναμικό που στελεχώνει την εταιρεία χαμογελά συνεχώς μπροστά στα μπόνους που προσφέρονται μονάχα γι’ αυτούς (οδηγοί για τη μεταφορά στελεχών, κουπόνια σουπερ μάρκετ κ.α.). Κι ενώ η εταιρεία και η ελληνική κυβέρνηση διαφημίζουν την άριστη λειτουργία του εργοταξίου, τα golden boys χειροκροτούν επιδεικτικά ο ένας τον άλλον για την ταχύτατη πρόοδο του έργου, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακυρώνει για ενάτη φορά την προσφυγή για περιβαλλοντικούς όρους εκατοντάδων πολιτών, κάνοντας ολοφάνερο πως οι κρατικοί μηχανισμοί αποσιωπούν την αλήθεια.

Αντιδράσεις σε όλες τις περιοχές κατασκευής ξεσπούσαν σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα, κυρίως όταν οι απαλλοτριώσεις δεν απέδιδαν τα απαιτούμενα κέρδη στους κατόχους των οικοπέδων. Παρόλα αυτά, κανένα από αυτά δεν είχε την δυναμική που αποτύπωσε η κίνηση ΑΝΤΙ-ΤΑP των πολιτών από τις Σέρρες, όταν το 2013, στον Δήμο Εμμανουήλ Παππά συγκεντρώθηκαν οι κάτοικοι και δημιούργησαν μια ομάδα δράσης 24 ατόμων, με πολύ συγκεκριμένα αιτήματα:

«Αλλαγή όδευσης του αγωγού φυσικού αερίου και κατά συνέπεια την εγκατάσταση του σταθμού συμπίεσης εκτός των διοικητικών ορίων των δήμων Εμμανουήλ Παππά και δήμου Σερρών λόγω: α) της απαράδεκτης αιτιολόγησης του έργου με γνώμονα μόνο ιδιωτικά συμφέροντα, β) της μεθοδευμένης παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης με φρούδες ελπίδες (φανταστικές θέσεις εργασίας, υποτιθέμενες υψηλές τιμές αποζημίωσης) και γ) των εξαιρετικά δυσμενών επιπτώσεων του έργου στην υγεία των συμπολιτών μας της Περιφερειακής ενότητας Σερρών».

Οι «εξαιρετικές» μελέτες της εταιρείας και οι προβλέψεις του «ΑΝΤΙ-ΤAP» ήρθαν να επιβεβαιωθούν πολύ γρήγορα, με το σπάσιμο καναλιού από εργασίες του ΤΑΡ στο Λιβαδοχώρι, την καθίζηση της εθνικής οδού Σερρών-Θεσσαλονίκης στο ύψος του Προβατά, την γεωργική καταστροφή στις καλλιέργειες ρυζιού. Οι δυναμικές κινήσεις των κατοίκων που σαν κύριο αίτημα έχουν τα έργα να κατασκευάζονται με γνώμονα το δημόσιο και όχι το ιδιωτικό συμφέρον, εστιάζοντας στην προστασία του περιβάλλοντος, της υγείας, της οικονομίας και της κοινωνίας, βρήκαν το αστικό κράτος αγκαλιά με την εταιρεία απέναντι τους.

Η αυταρχικού τύπου σύλληψη και παραπομπή σε δίκη οχτώ πολιτών στην Καβάλα, που αντιτιθόταν στην όδευση του αγωγού ΤΑΡ από την περιοχή αρχαίων Φιλίππων, κατέδειξε το πραγματικό πρόσωπο της εταιρείας. Εντελώς αντίθετο από εκείνο της εικονικής πραγματικότητας των διαφημιστικών της σποτ, όπου παρουσιάζεται ένα έργο που έχει την απόλυτη συναίνεση και αποδοχή των τοπικών κοινωνιών. Δύο απεργοί πείνας -ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καβάλας και ένας συμπαραστάτης του από την Ιταλία/Comitato No TAP-  τρεις δημοτικοί σύμβουλοι Καβάλας, ένας πρόεδρος δημοτικής κοινότητας και δύο άλλοι Έλληνες πολίτες σέρνονται στα δικαστήρια κατηγορούμενοι για τον αγώνα τους.

Δυστυχώς οι φωνές αντίστασης και η καθυστέρηση στους Φιλίππους δεν στάθηκε ικανή να παρεμποδίσει τη διέλευση του αγωγού από όπου έκρινε η εταιρεία πως την ωφελούσε, με αποτέλεσμα ο αγωγός σε λίγο καιρό να είναι ετοιμοπαράδοτος. Παρ’ όλα αυτά οι πολίτες των Σερρών καλούν σε «αναζωπύρωση και συνέχιση του αγώνα, τουλάχιστον για την αποτροπή, σε πρώτη φάση,  της εγκατάστασης/λειτουργίας του συμπιεστή σε πυκνοκατοικημένη αγροτική-αστική περιοχή, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη των Σερρών (Κρίνος-Κωνσταντινάτο).

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 2.12.2018

 

Θ. Αγαπητός: ανοιχτή επιστολή (για κάθε ενδιαφερόμενο) με αφορμή τη σύλληψη του νεολαίου Χ.Ν.

ύμενου με κάθε τρόπο εθνικιστικού και άγριου κυνηγητού κάθε δημοκρατικής διεκδίκησης, από τα αγωνιζόμενα και ασυμβίβαστα κομμάτια του λαού, έχει οξυνθεί η καταστολή και η αστυνομική βία.

Ζήσαμε χθες μια ακόμη οδυνηρή εμπειρία με την προσαγωγή και τη μετατροπή σε σύλληψη του νεολαίου Χ.Ν. που τόλμησε να αντιδράσει στα υβριστικά και ρατσιστικά σχόλια 4 (ΤΕΣΣΑΡΩΝ) πάνοπλων και «φουσκωτών» ανδρών της ομάδας καταστολής ΔΙΑΣ.

Αν θυμάστε αυτή την ομάδα (ΔΙΑΣ) είχε δηλώσει «κατηγορηματικά» ο κ. Τσίπρας πως θα καταργούσε για την άγρια καταστολή που χρησιμοποίησε τα χρόνια των αγωνιστικών λαϊκών κινητοποιήσεων 2010-15. Πριν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά, γιατί μετά όπως φαίνεται όχι μόνο το μετάνιωσαν, αλλά χρησιμοποιούν και αφήνουν ασύδοτες και ανεξέλεγκτες αυτές τις δυνάμεις για την επιβολή με ακόμα πιο άγριο τρόπο τις βάρβαρης πολιτικής τους.

 Συγκεκριμένα: Χθες (13-6-18), ο νεολαίος Χ.Ν. αντέδρασε στα ρατσιστικά και υβριστικά σχόλια (άπλυτοι, βρομιάρηδες, αναρχοσαπίλες…) των 4 ανδρών της ομάδας ΔΙΑΣ που σε ώρα υπηρεσίας έπιναν καφέ (όλοι ήταν ογκώδεις -φουσκωτοί και πλήρως εξοπλισμένοι, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους «εγκληματίες») και τόλμησε να ψελλίσει πως δεν πρέπει να μιλούν έτσι για τον κόσμο της εργασίας και για τον ίδιο, μιας κι αυτός, όπως κι όλοι οι άλλοι που αυτοί κατηγορούν, είναι ιδρωμένοι, αλλά από το μόχθο της δουλειάς τους. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της δικαιολογημένης αντίδρασης; Οι πάνοπλοι «φύλακες της τάξης» να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν με χειροπέδες στο αστυνομικό τμήμα γιατί «μίλησε και δε σιώπησε», όπως πρέπει να κάνει κάθε νομιμόφρων πολίτης.

Στον καιάδα τα δικαιώματα !!!!!

Είσαι αναιδής και δεν μπορείς να κρίνεις το «λειτούργημα μας» και «τολμάς να αμφισβητείς την εξουσία μας»  είναι η άποψη τους κι αν δε συμφωνείς, δεν είσαι με σκυμμένο κεφάλι, τότε χειροπέδες και στο μπουντρούμι.

Άλλωστε κι εγώ είχα προσωπική εμπειρία χθες από τη στάση τον τραμπουκισμό και τη βία των συγκεκριμένων δυνάμεων καταστολής. Όταν επισκέφτηκα στο αστυνομικό τμήμα τον Χ.Ν. στην είσοδο του ανακριτικού γραφείου κι ενώ συζητούσα με έναν από τους αστυνομικούς, ένας από τους 4 άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ που προσήγαγαν το νεολαίο, χωρίς εγώ να του έχω μιλήσει μέχρι τότε, μου επιτέθηκε, με χτύπησε και με απειλητικό και άγριο ύφος άρχισε να με απειλεί και να φωνάζει σε ανεξέλεγκτη κατάσταση «θα σε φάω, ρε καθίκι, βγες έξω ρε, θα σε λιώσω, τολμάς και μιλάς, θα σε πατήσω κάτω…». Κι όλα αυτά μέσα στο αστυνομικό τμήμα κι ενώ με είχαν κυριολεκτικά περικυκλώσει δεκάδες άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ που είχαν καταφθάσει, για να προστατέψουν μάλλον τους 4 κατήγορους που κινδύνευαν από τον 19χρονο «εγκληματία». Αν μετά από λίγο ο αξιωματικός υπηρεσίας δεν τον απομάκρυνε μπορεί και να με… έτρωγε, όπως δήλωνε ο εξαγριωμένος «νταής» και φουσκωτός αστυνομικός. Αυτή ήταν η συμπεριφορά τους απέναντι μου και φανταστείτε πια είναι και θα είναι στους άλλους, ιδιαίτερα τους νεολαίους που για το κέφι τους μπορεί να προσαγάγουν και να τους κατηγορούν για μικροαδικήματα. Φυσικά οι ευθύνες γι’ αυτή την επικίνδυνη και τραμπούκικη συμπεριφορά είναι κυρίως σ’ αυτούς που μας κυβερνάνε κι όχι μόνο ανέχονται αυτές τις βίαιες και προκλητικές συμπεριφορές, αλλά τις δικαιώνουν κιόλας. Τις αξιοποιούν με κάθε τρόπο για να επιβάλλουν την πολιτική τους, δικαιώνοντας αυτούς που παλιότερα είχαν πει στις δυνάμεις καταστολής «εσείς είστε το κράτος».

 Έτσι τους έχουν επιτρέψει να σκέφτονται και να λειτουργούν, γι’ αυτό είναι και τόσο επικίνδυνοι.

Αν δεν είναι έτσι κι ισχυριστούν οι κυβερνώντες πως άλλες είναι οι κατευθύνσεις, ας σταματήσουν να σιωπούν, ας παρέμβουν άμεσα για να σταματήσει η ΑΔΙΚΗ και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ δίωξη του Χ.Ν. κι ας διατάξουν ΕΔΕ για τους  βίαιους και «τσαμπουκάδες» αστυνομικούς.

Τέλος πρέπει να σημειώσω πως για τη βίαιη συμπεριφο

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοι

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοιΣτο Άδενδρο η γη είναι επίπεδη. Αν βρεις σημείο με ύψος πάνω από ένα μέτρο είναι σίγουρο ότι είναι ανθρώπινη κατασκευή. Τέσσερα ποτάμια στην ευρύτερη περιοχή έκαναν καλά τη δουλειά τους. Τη μετέτρεψαν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο όπου υπάρχουν οι συνθήκες για να αναπτυχθούν εξίσου τεράστιες ταχύτητες.

Στο Άδενδρο ξέρουν από σιδηροδρομικά και άλλα δυστυχήματα. Επί δεκαετίες οι ανισόπεδες διαβάσεις του τρένου θέριζαν κόσμο. Και αν σώθηκαν ακόμη περισσότεροι «από θαύμα» ήταν γιατί τα θαύματα ήταν πολλά και πολλοί είχαν τον δικό τους Άγιο να τους φυλάει ή είχαν τύχη βουνό. Μπορεί να μην υπήρχε τζόκερ για να το κερδίσουν, κέρδιζαν όμως το υπόλοιπο της ζωής τους. Αμέτρητες οι ιστορίες τραγωδίας που ενίοτε μετατρέπονταν, της τύχης συμβοηθούσης, σε κωμωδία.

Στο Άδενδρο, μετά από τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας «που έφερε το τρένο» ήρθε κάποτε και ο εκσυγχρονισμός του Πασόκ και του Σημίτη. Έτσι, η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή 35-40 χιλιομέτρων διπλής κατεύθυνσης της χώρας, που περνάει από το χωριό, δέχθηκε την περιποίηση του εκσυγχρονισμού του ΟΣΕ. Από τα αμέτρητα δις που διατέθηκαν για τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου ένα μέρος διατέθηκε και εδώ. Πανηγύρι οι εθνικοί προμηθευτές και οι πάσης φύσεως εργολάβοι. Ηλεκτροκίνηση για υψηλές και οικολογικές μεταφορές, αποκλεισμός της γραμμής για να μην τη διαβαίνουν ζώα και άνθρωποι, κλείσιμο των διαβάσεων και ανισόπεδοι κόμβοι (σε λάθος σημείο ώστε να αποκλειστεί το χωριό αλλά δεν παίζει εδώ ρόλο, απλώς το αναφέρουμε), κατασκευαστικά λάθη ώστε τα υπεδάφια ύδατα να ανέβουν στο ένα μέτρο και με τις βροχές να κινδυνεύουν να βγουν τα σκατά από τους βόθρους στους δρόμους. Φουτουριστικές προσθήκες στον σιδηροδρομικό σταθμό για να μην περνάνε τις γραμμές οι επιβάτες αλλά να περνάνε από πάνω με γέφυρες, με πολλές σκάλες, το ασανσέρ άλλοτε να δουλεύει και άλλοτε όχι, τα πόδια πιο σίγουρα και ας σέρνονται από την κούραση της δουλειάς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: