Παρεμβάσεις στο δημόσιο: Προεδρείο συγκάλυψης στην ΕΔΟΘ του σκανδάλου των 120.000 ευρώ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ –ΚΙΝΗΣΕΙΣ –ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο ΔΗΜΟΣΙΟ

https://paremvasi.blogspot.gr/  dimosio.paremvasis@gmail.com

5/2/2018

Προεδρείο συγκάλυψης στην ΕΔΟΘ του σκανδάλου των 120.000 ευρώ (30/1/2018)

Το προεδρείο που συγκροτήθηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΔΟΘ από ΔΑΚΕ (πρόεδρος, ειδικός γραμματέας), Πρωτοπορία -πρώην ΠΑΣΚ- (γραμματέας, οργ. Γραμματέας, έφορος υλικού), Αγ. Συνεργασία –ΣΥΡΙΖΑ- (ταμίας, έφορος υλικού) και ΠΑΜΕ (αντιπρόεδρος) είναι μεθόδευση συγκάλυψης του σκανδάλου της “μαύρης τρύπας” των 120.000 ευρώ που δεν αποδόθηκαν στον ΟΑΣΘ για τις εκπτωτικές κάρτες των συναδέλφων.

Το προεδρείο συγκροτήθηκε:

  • Χωρίς να αποδοθούν ευθύνες στα πρόσωπα, αλλά και τις παρατάξεις, ενώ είναι γνωστό ποιες παρατάξεις και ποια πρόσωπα εμπλέκονται στη διαχείριση αυτών των χρημάτων. Η πρώτη φάση της συγκάλυψης έγινε με την απόφαση του Γ.Σ. της ΕΔΟΘ που ψήφισαν οι ίδιες παρατάξεις στις 30/11/2017, χωρίς να κατονομάζουν τους υπεύθυνες παρατάξεις Πρωτοπορία/ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ και τα πρόσωπα αυτών των παρατάξεων που εμπλέκονται στο σκάνδαλο στην ΕΔΟΘ, το οποίο χαρακτηρίζουν χρέος προς τον ΟΑΣΘ.
  • Χωρίς να καταθέτουν τα στοιχεία για τη διαχείριση των χρημάτων από αυτούς που εμπλέκονται και ισχυρίζονται ότι τα έχουν και θα τα παραδώσουν. Χωρίς τα στελέχη της Πρωτοπορίας και της ΔΑΚΕ που εμπλέκονται να αναλάβουν τις ευθύνες.
  • Χωρίς να διασφαλιστεί ότι δε θα πληρώσει το κόστος η ΕΔΟΘ και συνδικαλιστές που δεν έχουν καμιά εμπλοκή. Στις 24/1/2017 κοινοποιήθηκε στην ΕΔΟΘ, μέσω δικαστικού κλητήρα, εξώδικο προς όλα τα μέλη της ΕΕ ξεκαθαρίζοντας πως ζητάει να αποδοθεί το ποσό των 118.173,80 ευρώ από την ΕΔΟΘ για τη μη καταβολή του αντίτιμου των χορηγηθέντων καρτών.
  • Χωρίς να υπάρχουν σκιές για τα πρωτοβάθμια σωματεία.

Το προεδρείο συγκροτήθηκε μετά την παραίτηση από την ΕΕ του πρώην προέδρου που έχει βασικές ευθύνες για το σκάνδαλο, μετά και τις προσπάθειες για διακανονισμό με τη διοίκηση του ΟΑΣΘ. Διακανονισμό που ίσως ρίξει την οφειλή κάτω από όριο που κάνει την πράξη κακούργημα, με τις ανάλογες συνέπειες. Την ίδια στιγμή αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν και άλλα σοβαρά θέματα οικονομικής διαχείρισης, καθώς η ΕΔΟΘ εμφανίζεται να χρωστά ΕΝΦΙΑ για το κτίριό της. Κάτι τέτοιο δεν καταγράφηκε στον οικονομικό απολογισμό του πρόσφατου συνεδρίου (Μάης 2017), τον οποίο υπερψήφισαν ΔΑΚΕ-Πρωτοπορία-Αγ. Συνεργασία.

Μπήκαν στο προεδρείο ΔΑΚΕ και Πρωτοπορία που έσπευσαν να αξιοποιήσουν το σωσίβιο που τους πέταξαν οι άλλες δυο παρατάξεις, μήπως και ξεχαστούν οι ευθύνες των ηγετικών στελεχών τους. Η Αγ. Συνεργασία που από “αρχάγγελος της κάθαρσης” έσπευσε να πλαισιώσει το προεδρείο, παρά τις μεγαλοστομίες ότι δε θα μπει σε αυτό αν δεν ξεκαθαρίσει το σκάνδαλο. Από κοντά και το ΠΑΜΕ, που αποδείχτηκε ακριβό στα πίτουρα και άλλαξε άρδην τη γραμμή της αποχής από το προεδρείο της ΑΔΕΔΥ και της ΕΔΟΘ τα προηγούμενα χρόνια. Η λογική του αναλογικού προεδρείου το οδηγεί στη συναίνεση σε αυτό το προεδρείο της συγκάλυψης και της συναίνεσης με την κυβερνητική-μνημονιακή πολιτική. Μόνο οι Παρεμβάσεις διαχώρισαν με σαφήνεια τη θέση τους και δε συμμετέχουν σε αυτήν την απαράδεκτη συνεργασία συγκρότησης ενός προεδρείου συγκάλυψης του σκανδάλου της ΕΔΟΘ. Ως Παρεμβάσεις απείχαμε από τη διαδικασία της εκλογής, δηλώνοντας παράλληλα ότι είναι υποκρισία και πολιτικός εμπαιγμός από κοινού να συγκροτούν προεδρείο, αν και αναγνωρίζουν όλοι ότι αλλοιώθηκαν τα αποτελέσματα του συνεδρίου με τη συναλλαγή Πρωτοπορίας-ΜΕΤΑ-Διεξόδου και την υφαρπαγή της δεύτερης έδρα των Παρεμβάσεων στην ΕΕ από παράταξη του ΠΑΣΟΚ/Κιν. Αλλαγής.

Βρισκόμαστε μπροστά σε σημαντικές μάχες στο δημόσιο τομέα στο ζήτημα των συμβασιούχων, της αξιολόγησης, της μισθολογικής πολιτικής, των αναδιαρθρώσεων στο δημόσιο τομέα. Είναι σε εξέλιξη η επίθεση σε μια σειρά από κλάδους, την υγεία, την παιδεία, τους δήμους, την κοινωνική ασφάλιση, τις υπηρεσίες. Απέναντι στην πολιτική κυβερνήσεων-ΕΕ, τα μνημόνια και τα αντιλαϊκά μέτρα, μόνο οι ενωτικοί και μαχητικοί αγώνες των εργαζομένων μπορούν να υψώσουν φραγμό. Οι εργαζόμενοι, με την εκφυλιστική κατάσταση που επικράτησε στην ΕΔΟΘ να ολοκληρώνεται στη συγκρότηση του προεδρείου συναλλαγής και συγκάλυψης του σκανδάλου δεν πρέπει να έχουν καμιά προσδοκία υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους και χάραξης αγωνιστικής πορείας.

Η διέξοδος θα έρθει πέρα και ενάντια σε αυτό το εκφυλιστικό τοπίο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων και των επιτροπών αγώνα. Με πλαίσια διεκδικήσεων που θα βάζουν τα δικαιώματα μπροστά, με μορφές πάλης που στοχεύουν στη δικαίωση των εργαζομένων και όχι να βγει η υποχρέωση της διαμαρτυρίας. Με το συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων, τη διακλαδική και πανεργατική κοινή δράση των εργαζομένων, τη συνάντηση με τα αγωνιζόμενα τμήματα της νεολαίας και τη κοινωνίας. Με πολιτικούς στόχους ενάντια στους πυλώνες της αντιλαϊκής πολιτικής το χρέος, τα μνημόνια, το ευρώ και την ΕΕ. Με εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και τους αγώνες τους και όχι στην εν λευκώ επιταγή στα σχέδια κυβερνητικής εναλλαγής και κομματικής ενίσχυσης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους ζητάμε από τα πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν θέση, όπως και τα μέλη του Γ.Σ. , ώστε να συγκληθεί άμεσα έκτακτο Συνέδριο της ΕΔΟΘ.

Advertisements

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, Πέμ. 15 Φλεβάρη, άγαλμα. Βενιζέλου, 6μμ

Αφίσα συλ.15-2 Άγ. Βενιζ.(α)

Σύλλογος Εργαζομένων ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΟΔΟΥ Α.Ε: ντοκιμαντέρ ενάντια στην παραχώρηση

O Σύλλογος Εργαζομένων Εγνατίας Οδού Α.Ε. έχει τοποθετηθεί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της Εγνατίας Οδού και απευθύνεται στην κοινωνία με αυτό το σύντομο ντοκιμαντέρ διάρκειας 10 λεπτών περίπου. Αξίζει να το δούμε καθώς φέρνει στο προσκήνιο μια σειρά από στοιχεία.
Η Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι αποφασιστικά ενάντια σε κάθε ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υποδομών και δικτύων που δημιούργημα της εργασίας του λαού και πρέπει να παραμείνει δημόσια περιουσία με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Γι΄ αυτό και παλεύει για την αντικαπιταλιστική  ανατροπή της πολιτικής και των μνημονίων κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και την απελευθέρωση της χώρας από μνημόνια, χρέος, ευρώ και ΕΕ.
Ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη οπτική του Συλλόγου, ο αγώνας του για την παραμονή στο δημόσιο της Εγνατία Οδού για να υπερασπιστεί το δημόσιο πλούτο, το περιβάλλον, τις θέσεις εργασίας πρέπει να στηριχτεί από το σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων της κοινωνίας.
Οι θέσεις του Συλλόγου πιο αναλυτικά είναι οι εξής:
«Ο Σύλλογος Εργαζομένων της Εγνατίας Οδού είναι σταθερά αντίθετος με τη σχεδιαζόμενη Παραχώρηση του Αυτοκινητόδρομου για μέχρι 40 χρόνια σε ιδιώτες, για τους παρακάτω λόγους:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΣΕ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. : Για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τις μάχες που έχουμε μπροστά μας

Για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και τις μάχες που έχουμε μπροστά μας

Το συλλαλητήριο που οργανώθηκε στις 4/2/2018 στην Αθήνα, με κεντρικό σύνθημα η «Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική», ήταν ένα αντιδραστικό, εθνικιστικό συλλαλητήριο. Μπορεί οι διοργανωτές να φρόντισαν να μετριάσουν τις ακραίες εθνικιστικές εκδηλώσεις, σε σχέση με αυτό της Θεσσαλονίκης, όμως η ουσία παρέμεινε ίδια: μια συγκέντρωση με την στήριξη της ΝΔ, της επίσημης Εκκλησίας, της Χρυσής Αυγής και όλου του εσμού ακροδεξιών, εθνικιστών και φιλοΝΑΤΟϊκών που συγκεντρώνονται γύρω από τις «Παμμακεδονικές Ενώσεις της Υφηλίου». Με την ανοιχτή στήριξη και προβολή όλων των ΜΜΕ που έχουν σταθεί ως τώρα απέναντι σε κάθε κοινωνικό αγώνα. Η παρουσία των βουλευτών της ΝΔ –μεταξύ αυτών και του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά– του Λεβέντη και όλης της κοινοβουλευτικής ομάδας της ναζιστικής και υπόδικης Χρυσής Αυγής αποδεικνύει ότι είναι απλώς φληναφήματα όλες οι κραυγές περί «ακομμάτιστης κινητοποίησης του ελληνικού λαού».

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδιώκει να νομιμοποιήσει την πολιτική της, προβάλλοντας τον ακροδεξιό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου. Στην πραγματικότητα όμως, συνεχίζοντας την ίδια επιθετική πολιτική Μητσοτάκη-Παπανδρέου-Καραμανλή, λειτουργεί σαν ατζέντης για την ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων και σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκει την αναβάθμιση του ρόλου της ελληνικής άρχουσας τάξης, των ελλήνων τραπεζιτών και επιχειρηματιών, στην περιοχή. Ευρύτερα, οι δυνάμεις του συστήματος επιχειρούν μέσα από την καλλιέργεια κλίματος εθνικισμού να στρέψουν την δυσαρέσκεια προς τα δεξιά, να βγάλουν από το κάδρο την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, την επιτροπεία. Αυτό θα αποτελούσε την καλύτερη υπηρεσία για να συνεχίσουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.

Όμως, παρά την τεράστια προσπάθεια του δεξιού και ακροδεξιού συρφετού των οργανωτών, το συλλαλητήριο στις 4/2 δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τα «εκατομμύρια» διαδηλωτών που ονειρεύονταν. Δεν είμαστε πίσω στο 1992, η εθνικιστική υστερία γύρω από το Μακεδονικό δεν έχει ανταπόκριση στα μαχητικά κομμάτια της κοινωνίας και στον αριστερό κόσμο, όσο και αν προσπάθησαν να προσδώσουν «παλλαϊκό» χαρακτήρα στην συγκέντρωση προβάλλοντας την παρουσία του Μ. Θεοδωράκη.

Η παρουσία και η ομιλία του Μ. Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο της 4/2  ήταν η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του. Μια πλήρως αντιδραστική ομιλία, που ενσωμάτωσε όλη την εθνικιστική ρητορεία. Δεν ψέλισε κουβέντα ενάντια στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, δεν βρήκε κουβέντα να πει για τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, για τα μνημόνια, την επιτροπεία της χώρας, κάλεσε τους συγκεντρωμένους (μεταξύ αυτών και το μπλοκ της Χρυσής Αυγής) σε «εθνική ενότητα», έδειξε ως «εχθρούς» τους «αριστεριστές» και μίλησε (μπροστά στους νεοναζί δολοφόνους) για «αριστερόστροφο φασισμό». Οι ομιλίες που ακολούθησαν, ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικές του ακροδεξιού πολεμοκάπηλου προσανατολισμού της συγκέντρωσης.

Η συμμετοχή της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και άλλων εθνικιστικών οργανώσεων σε αυτό το συλλαλητήριο, παρότι μικρή ποσοτικά, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ξεπλένει τον εγκληματικό, ναζιστικό και φασιστικό χαρακτήρα των οργανώσεων αυτών. Και μόνο το γεγονός ότι η δολοφονική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και οι υπόδικοι βουλευτές της δεν εμποδίστηκαν καν να κατέβουν με το πανό και τα σύμβολά τους, ούτε καν εκδηλώθηκε ο παραμικρός διαχωρισμός των διοργανωτών από τους ναζιστές, είναι αρκετό για να γίνει κατανοητή η επιχείρηση «νομιμοποίησής» τους. Όσοι διοργάνωσαν και συμμετείχαν στο συλλαλητήριο έχουν τεράστια ευθύνη, γιατί ουσιαστικά ανασύρουν τους χρυσαυγίτες από τον σκουπιδοτενεκέ που τους είχε πετάξει το αντιφασιστικό κίνημα και επιδιώκουν να τους εντάξουν ξανά στον «εθνικό κορμό».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κοινή ανακοίνωση αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Θεσσαλονίκης: Μακεδονία γη πολυπολιτισμική, έξω το ΝΑΤΟ και οι εθνικισμοί

Οι συλλογικότητες και οι άνθρωποι που συνυπογράφουμε αυτό το κείμενο αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, τη δουλειά, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια όλων των λαών του κόσμου. Από αυτή τη σκοπιά, είναι καθήκον μας σήμερα να πάρουμε σαφή θέση, στα λόγια και στο δρόμο, ενάντια στο εθνικιστικό μέτωπο που σχηματίστηκε με αφορμή το όνομα της Μακεδονίας.

Για τη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας

Εχθροί μας ο ελληνικός εθνικισμός,  η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ

Εχθροί μας ο ελληνικός εθνικισμός, η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ

Πρώτα και κύρια, γιατί το μόνο κοινό αίτημα αυτής της ετερόκλητης εθνικιστικής συμμαχίας, το αίτημα δηλαδή να απαγορευτεί στο γειτονικό λαό να χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας, είναι άδικο, ιστορικά λαθεμένο και ανήθικο. Όλοι γνωρίζουμε ότι σλαβικοί πληθυσμοί κατοικούν εδώ και εκατοντάδες χρόνια στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας, διατηρώντας τη δική τους γλώσσα και παράδοση. Εδώ κι έναν αιώνα, ένα μεγάλο τμήμα τους έχει σχηματίσει τη δική του εθνική συνείδηση και ταυτότητα -διακριτή από την ελληνική, τη βουλγάρικη ή τη σέρβικη- συνδέοντάς την εξαρχής με το όνομα της γης που κατοικούσε, δηλαδή τη Μακεδονία. Όπως όλοι οι λαοί της περιοχής, έδωσε κι αυτός τις μάχες του για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία -κάποτε μάλιστα χέρι με χέρι με τον ελληνικό λαό, όπως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αντίσταση στους φασίστες κατακτητές (την ίδια στιγμή που οι Έλληνες και Γιουγκοσλάβοι εθνικιστές συνεργάζονταν με τους Ναζί ομοϊδεάτες τους). Και όταν το 1944, μαζί με τους άλλους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε την ανεξαρτησία του, ονόμασε τη χώρα του Μακεδονία, χωρίς να παραξενευτεί ή να διαμαρτυρηθεί κανείς. Ο λαός αυτός έχει και σήμερα το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κι αυτός το όνομα της Μακεδονίας. Αυτό το δικαίωμα εμείς στην αριστερά θα το υπερασπιστούμε με όποιο κόστος, όπως κάνουμε πάντα: στην Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν ή την Καταλονία.

Η χρήση του ονόματος δεν αποτέλεσε ποτέ μέχρι τώρα και δεν πρέπει να ιδωθεί και σήμερα ως απειλή για καμία γειτονική χώρα. Δεν αφαιρεί με κανένα τρόπο το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της ελληνικής Μακεδονίας, το οποίο για εμάς είναι εξίσου σεβαστό. Κανένα κράτος και κανένας εθνικισμός δεν μπορεί να μονοπωλεί και να υπαγορεύει ονόματα στην άλλη πλευρά, όπως κάνει κατ’ εξοχήν ο ελληνικός εθνικισμός, προβάλλοντας το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική». Το σύνθημα αυτό προσβάλλει βαθιά το γειτονικό λαό, αφού υπονοεί ότι η εθνική του συνείδηση είναι ψεύτικη, ή -ακόμα χειρότερα- μια κομμουνιστική συνωμοσία του Τίτο για να υφαρπάξει τα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας (συνεχίζοντας την αντικομμουνιστική παράδοση της ελληνικής εθνικοφροσύνης). Όμως, κάπως έτσι κατασκευάζεται ιστορικά κάθε εθνική συνείδηση και δεν υπάρχει περισσότερο «αληθινή» ή περισσότερο «ψεύτικη», παρά μόνο στα μυαλά των σοβινιστών. Εξάλλου, τη στιγμή που όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι υπάρχουν μακεδονικά εδάφη και πέραν του ελληνικού χώρου, το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική» είναι πρόδηλα επιθετικό και αλυτρωτικό, απειλώντας έμμεσα την εδαφική ακεραιότητα των γειτονικών χωρών. Γεγονός που η πιο ακραία (ή ίσως η πιο ειλικρινής) πτέρυγα της εθνικιστικής συμμαχίας δεν φοβάται να πει ευθέως, μιλώντας για διαμελισμό και σύνορα με τη Σερβία.

Για το φόβο του «αλυτρωτισμού»

Αντίστοιχες εθνικιστικές τάσεις αναπτύσσονται βέβαια και στην άλλη πλευρά, όπως και σε κάθε άλλο έθνος. Η υποτιθέμενη καταγωγή των σύγχρονων Μακεδόνων από την αρχαία Μακεδονία του Αλέξανδρου για παράδειγμα, αποτέλεσε κι εκεί έναν ανόητο μύθο, που τροφοδότησε τις εθνικιστικές διαμάχες. Το λούνα παρκ με τα αγάλματα που έστησε η κυβέρνηση Γκρουέφσκι -και που στοίχισε μια περιουσία στο γειτονικό λαό- είναι αντίστοιχης αισθητικής με τις περικεφαλαίες των συλλαλητηρίων. Υπάρχουν κι εκεί ακραίες ομάδες που θέλουν να αποκαταστήσουν την «Μεγάλη Μακεδονία», παραγνωρίζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι ομάδες αυτές έχουν την ίδια ποιότητα και την ίδια βαρύτητα με τους Έλληνες εθνικιστές που διεκδικούν τις δικές τους «χαμένες πατρίδες».

Το βασικό όμως επιχείρημα του ελληνικού κράτους, το οποίο δυστυχώς συμμερίζονται όλα τα κόμματα της Βουλής, δεν αφορά αυτές τις φωνές, αλλά τον υποτιθέμενο «αλυτρωτισμό» του Συντάγματος. Ο αλυτρωτισμός αυτός αποδίδεται σε δύο γεγονότα: πρώτο, το Σύνταγμα αναφέρεται σε μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Η αναφορά αυτή είναι αυτονόητη για κάθε Σύνταγμα και η ελληνική πλευρά με αυτό τον τρόπο επαναφέρει απλά το θέμα του ονόματος με άλλα λόγια. Δεύτερο, το Σύνταγμα δηλώνει το ενδιαφέρον της Δημοκρατίας για τα δικαιώματα των ομογενών πολιτών που ζουν σε άλλα κράτη (με ρητή όμως αναφορά ότι αυτό δεν συνιστά παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης χώρας). Η πρόνοια αυτή αποτελεί επίσης εύλογη υποχρέωση κάθε πολιτείας (το ίδιο κάνει π.χ. η Ελλάδα για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία). Δεν θα έπρεπε να ανησυχεί καθόλου το ελληνικό κράτος, αν αυτό είχε φροντίσει να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων που ζουν στο εσωτερικό του -κάτι που φυσικά δεν κάνει, αφού ούτε καν αναγνώρισε ποτέ ότι υπάρχει στην Ελλάδα μειονότητα με μακεδονική εθνική συνείδηση και γλώσσα (παρότι για δεκαετίες έστηνε μπάρες και κυνηγούσε όσους μιλούσαν «ντόπια»).

Εθνικισμοί τελικά υπάρχουν και στις δύο πλευρές και είναι κι οι δύο επικίνδυνοι για τους δύο λαούς. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέπουμε το γεγονός ότι η πλευρά που επιτέθηκε πρώτη και που ζητά την αποκλειστικότητα στο όνομα είναι η ελληνική. Το ελληνικό κράτος είναι επίσης ο ισχυρός παίχτης της περιοχής, αυτό συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., αυτό διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό, αυτή συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ακόμα και εντός των γειτονικών χωρών. Ο κίνδυνος διεκδικήσεων εκ μέρους του «σκοπιανού αλυτρωτισμού» που επικαλείται ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί μία αστεία δικαιολογία, που σκοπό έχει να γεμίσει φόβο και μίσος τις καρδιές των ανθρώπων.

Για τη συμμαχία των εθνικιστών

Γύρω από αυτές τις σοβινιστικές θέσεις, συσπειρώθηκε ξανά ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία: τοπικοί κομματάρχες και βουλευτές, εταιρίες-χορηγοί, μισαλλόδοξοι ιεράρχες συνοδευόμενοι από το αντίστοιχο ποίμνιο, παραστρατιωτικές οργανώσεις και απόστρατοι στρατηγοί, οπαδικοί στρατοί μεγαλοκαπιταλιστών ιδιοκτητών ΠΑΕ, ακροδεξιές οργανώσεις, με πρώτη τη ναζιστική συμμορία των υπόδικων δολοφόνων της χρυσής αυγής. Αυτοί οργάνωσαν τα συλλαλητήρια, κάποιοι από αυτούς μίλησαν στα μικρόφωνα, αυτοί έδωσαν τον τόνο, αυτοί φιλοδοξούν να εισπράξουν και τα πολιτικά οφέλη.

Γι’ αυτό και, ανεξάρτητα από τις προθέσεις ή τις πολιτικές τους απόψεις, όσοι συμμετέχουν και στηρίζουν τα συλλαλητήρια, ενισχύουν αντικειμενικά, στην πράξη, τους σχεδιασμούς των οργανωτών τους, δηλαδή της εθνικιστικής δεξιάς και ακροδεξιάς -κι αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τις όποιες οργανώσεις ή τους διανοούμενους αναφέρονται στην αριστερά. Επιπλέον, τα συλλαλητήρια νομιμοποιούν την παρουσία και τη δράση των ένοπλων ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες από τη μία ανέλαβαν επίσημα την περιφρούρησή τους (αλήθεια, από ποιους;) και από την άλλη βγήκαν παγανιά στην πόλη με στόχο να χτυπήσουν τον «εσωτερικό εχθρό», να επιτεθούν -ανεπιτυχώς- στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και σε κοινωνικούς χώρους, καταλήγοντας στον εμπρησμό της Libertatia.

Οι στόχοι αυτής της εθνικιστικής συμμαχίας, δεν αφορούν κάποιον -ανύπαρκτο- εξωτερικό εχθρό, αλλά την ίδια την ελληνική κοινωνία. Οι βουλευτές κι οι κομματάρχες των κομμάτων εξουσίας θέλουν να ψηφοθηρεύσουν στα θολά νερά του πατριωτισμού, για να πλασαριστούν καλύτερα στην επόμενη κυβέρνηση. Ο Φραγκούλης, πρώην υπουργός μνημονιακής κυβέρνησης κι αυτός, σχεδιάζει νέα ακροδεξιά κόμματα και απαιτεί να παρέμβει άμεσα ο στρατός στην πολιτική, μέσω ενός «Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας», προπαγανδίζοντας έτσι μια ερντογανικής ποιότητας «δημοκρατία». Όσο για τις επιπτώσεις της νομιμοποίησης των ναζί και των ταγμάτων εφόδου, δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές: αναδύθηκαν καθαρά μέσα από τις φλόγες που έκαψαν την κατάληψη της Libertatia.

Φυσικά, όλοι αυτοί προσπαθούν να σύρουν πίσω τους λαϊκά στρώματα που σήμερα πλήττονται βάναυσα από τη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Για το λόγο αυτό, συνάρθρωσαν γύρω από τα κεντρικά σοβινιστικά τους συνθήματα κάποιες αντικυβερνητικές, αντιμνημονιακές και αντιδυτικές κορώνες για το «ξεπούλημα της πατρίδας μας» κοκ. Λένε ψέματα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αναλάβουν αυτοί την υλοποίηση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ίσως μόνο με περισσότερη βία και καταστολή απέναντι στον «εχθρό λαό». Αποδείχθηκε αυτό άλλωστε με τη στάση τους τον Ιούλη του 2015, όταν όλοι αυτοί συντάχθηκαν με το μπλοκ του «ΝΑΙ», το μπλοκ της υποταγής.

Ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια, τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη φτώχεια, ήταν και θα είναι ένας αγώνας ενάντια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ένας αγώνας ενάντια στις κυβερνήσεις και τα κόμματα που το υπηρετούν, ένας αγώνας για την ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από εθνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς, ένας αγώνας ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Σε αυτόν τον αγώνα, ο ελληνικός λαός δεν θα συναντήσει ποτέ κανένα φασίστα, κανέναν Τζιτζικώστα και κανένα Φράγκο – παρά μόνο απέναντί του.

Εχθροί μας ο ελληνικός εθνικισμός, η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ

Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί κίνδυνο για τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Γιατί μας καλεί, μπροστά σε έναν φανταστικό εξωτερικό εχθρό, να συνταχθούμε στο ίδιο στρατόπεδο με τους πραγματικούς εχθρούς των εργαζομένων: τα κόμματα του «ΝΑΙ», το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., το κεφάλαιο και το στρατό. Ο εθνικισμός αποπροσανατολίζει τους εργαζόμενους από τις πραγματικές μάχες που έχουν να δώσουν μέσα στην ίδια τους τη χώρα, για δουλειά και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και παραμένει αντικειμενικά χρήσιμος για κάθε κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όπως η σημερινή -η οποία άλλωστε συμμερίζεται και ανατροφοδοτεί τις «εθνικές» θέσεις. Μια κυβέρνηση που έχει ιστορικές ευθύνες για την απογοήτευση που έσπειρε στο λαό, προσφέροντας το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του ακροδεξιού εθνικισμού.

Ο εθνικισμός επίσης μας στοιχίζει ακριβά: την ώρα η μνημονιακή ληστεία των εργαζόμενων εντείνεται, η μόνη δαπάνη που καμία κυβέρνηση δεν τσιγκουνεύεται -αυτής του ΣΥΡΙΖΑ μη εξαιρουμένης- είναι οι δαπάνες για τους τερατώδεις εξοπλισμούς που μας πουλάνε οι «φίλοι» Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, για το χάιδεμα των «ένστολων» και των ειδικών μισθολογίων τους και γενικά για τη συντήρηση ενός τεράστιου μιλιταριστικού μηχανισμού, ο οποίος βρίσκεται πάντα στη διάθεση του ΝΑΤΟ.

Πίσω από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ οχυρώνεται άλλωστε και σήμερα το ελληνικό κράτος για να επιβάλλει τις αξιώσεις του για το όνομα της Μακεδονίας, μέσω της απειλής χρήσης βέτο. Αποδεικνύει έτσι ξανά ότι το ΝΑΤΟ κι η Ε.Ε. αποτελούν πάντα τα τελευταία οχυρά του ελληνικού αστισμού και του ελληνικού εθνικισμού. Για εμάς βέβαια, με όποιο όνομα και να γίνει, η είσοδος μίας ακόμα βαλκανικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ή αργότερα στην Ε.Ε., θα είναι μία αρνητική εξέλιξη, πρώτα από όλα για τον ίδιο το μακεδονικό λαό αλλά και για όλους τους λαούς της περιοχής. Το ΝΑΤΟ δεν είναι ένας οργανισμός ασφάλειας και σταθερότητας, αλλά ένας επιθετικός, ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που πρακτορεύει, με το όπλο στο χέρι, τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Δύο δεκαετίες μετά τη φονική επιδρομή στη Σερβία, η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια δεν μπορεί παρά να προκαλέσει όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, να ανοίξει παράθυρα νέων επεμβάσεων, να εντείνει την καταστολή των προσφύγων: όπως συμβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη που μπαίνει στο στόχαστρο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Και τέλος, για να μην ξεχνάμε την πραγματική ιστορία μας, ας θυμηθούμε τι συνέβη κάθε φορά που κυριάρχησε ο εθνικισμός κι η εθνικοφροσύνη: ας θυμηθούμε τη «Μεγάλη Ιδέα» και τη μικρασιατική εκστρατεία, το σφαγείο των παγκόσμιων πολέμων, τη μεταπολεμική «δημοκρατία» της εθνικόφρονας δεξιάς ή τη Δικτατορία των Φράγκων, το -ελληνικό- πραξικόπημα και την -τουρκική- εισβολή στην Κύπρο. Ελπίζουμε ότι ο λαός μας δεν τα ξεχνά όλα αυτά. Όπως κι ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τι έκαναν οι κομμουνιστές και τι έκαναν οι αστοί εθνικιστές όταν είχαμε απέναντί μας έναν πραγματικό εχθρό: οι πρώτοι πολεμούσαν με το όπλο στο χέρι για την ελευθερία και οι δεύτεροι την έκαναν για Κάιρο, ή φόρεσαν κουκούλα για να συνεργαστούν με τον κατακτητή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα δεν θα πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάβολο για να πλασαριστούμε καλύτερα στον εθνικό κορμό. Θα σταθούμε ανυποχώρητα απέναντι στο εθνικιστικό μπλοκ, όπως ανυποχώρητα στεκόμαστε απέναντι στην κυβέρνηση, απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το καλό και το δίκιο, για τα πραγματικά συμφέροντα των καταπιεσμένων και των φτωχών, για την ενότητα των εργαζομένων όλων των χωρών, για ειρήνη, δουλειά, δικαιώματα, δημοκρατία, αξιοπρέπεια.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Αριστερή Συσπείρωση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Ξεκίνημα – Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση, Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ανασύνθεση, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΔΕΔΥ 2/3 Φλεβάρη: ολοταχώς στο δρόμο του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ –ΚΙΝΗΣΕΙΣ –ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο ΔΗΜΟΣΙΟ

http://paremvaseisdimosiou.blogspot.gr/    dimosio.paremvasis@gmail.com

5/2/2018

Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΔΕΔΥ 2/3 Φλεβάρη:

ολοταχώς στο δρόμο του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού

ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ (πρ. ΠΑΣΚ), ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), Δημ. Ανατροπή αλλάζουν

πραξικοπηματικά τη θέση για την αξιολόγηση και αρνούνται οποιαδήποτε αγώνα

Η συγκρότηση προεδρείου στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, από τις παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ (πρ. ΠΑΣΚ), ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή σηματοδότησε, όπως είχαμε εγκαίρως εκτιμήσει, τη στροφή για πλήρη προσαρμογή της ΑΔΕΔΥ σε γραμμή κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, σε γραμμή υποταγής στην υλοποίηση των μνημονίων και της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Μετά τη συγκρότηση του προεδρείου και την επαίσχυντη στάση της πλειοψηφίας της Εκτελεστικής, με τη μη προκήρυξη απεργίας όταν ψηφίστηκαν τα μέτρα της 3ης αξιολόγησης, τώρα, μετά τις εργασίες της Πανελλήνιας Συνδιάσκεψης και του Γενικού Συμβουλίου στις 2 και 3 Φλεβάρη, προστίθεται η επιχείρηση ανατροπής της θέσης του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος για την αξιολόγηση, αλλά και ο πλήρης αφοπλισμός των εργαζομένων, καθώς η παραμικρή δράση της ΑΔΕΔΥ θα εξαρτάται πλέον όχι μόνο από την αναξιόπιστη-εργοδοτική ΓΣΕΕ, αλλά και από τη στάση των εργοδοτικών οργανώσεων στο πλαίσιο μιας «Πανεθνικής», όπως την ονομάζουν, ταξικής συνεργασίας.

Είναι πια φανερή η πλήρης ταύτιση των παρατάξεων αυτών με τους κομματικούς τους φορείς, χρήσιμη στους εν δυνάμει κυβερνητικούς διαχειριστές είτε ΣΥΡΙΖΑ είτε ΝΔ και το Κίνημα Αλλαγής (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κ.ά.) σε ρόλο μπαλαντέρ. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, πως η μέχρι σήμερα «ανεξάρτητη» ΔΗΣΥΠ δηλώθηκε, για πρώτη φορά, ως παράταξη του Κινήματος Αλλαγής από το βήμα του Γενικού Συμβουλίου. Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι οι συγκεκριμένες παρατάξεις προτρέχουν στη δημιουργία όρων για κομματικές συγκλίσεις, με την επιχειρούμενη μετατροπή του συνδικαλιστικού κινήματος σε πυλώνα πολιτικής σταθερότητας του μνημονιακού καθεστώτος.

Η «καλή» αξιολόγηση και η επιχειρούμενη σύγκλιση με την κυβέρνηση

Στη Συνδιάσκεψη, που ενορχήστρωσαν οι παρατάξεις του προεδρείου, έγινε το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της πλήρους ευθυγράμμισης με την κυβερνητική προσπάθεια, για μια δήθεν «άλλη» και «καλή» αξιολόγηση, για το σταδιακό αδυνάτισμα και την εγκατάλειψη της μάχης ενάντια στην αξιολόγηση το 2018. Παραβλέποντας την αγωνιστική διάθεση που εκφράστηκε ακόμη και από ένα προεπιλεγμένο κλειστό σώμα, που δεν απηχεί καν την αγωνιστική δυναμική στους δημοσίους υπαλλήλους, υιοθέτησαν τη θέση υπέρ της αξιολόγησης, καθώς και την εφαρμογή της ως προϋπόθεση για την επιλογή των στελεχών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει την επίθεση των ΜΑΤ στα γραφεία του ΝΑΡ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει την απροκάλυπτη επίθεση στα γραφεία του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση (οργάνωση που συμμετέχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) από δυνάμεις των ΜΑΤ, σήμερα 4/2 στις 4:30 μ.μ.

Συγκεκριμένα, ενώ μέλη και φίλοι του ΝΑΡ βρίσκονταν μπροστά στα γραφεία για την περιφρούρηση του χώρου από ενδεχόμενες φασιστικές επιθέσεις, προκειμένου να μην επαναληφθούν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης μετά το εθνικιστικό συλλαλητήριο, δέχτηκαν την επίθεση της διμοιρίας των ΜΑΤ που βρισκόταν στην οδό Τζώρτζ. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, χωρίς να έχει προηγηθεί το παραμικρό, έκαναν επίθεση χρησιμοποιώντας χημικά, χτυπώντας και τραυματίζοντας νεολαίους και εργαζόμενους, φτάνοντας μέχρι την είσοδο των γραφείων, από όπου και απωθήθηκαν από την περιφρούρηση.

Ήταν η ίδια αστυνομία που δεν πρόλαβε να «περιφρουρήσει» το αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός από την επίθεση των φασιστών, η ίδια αστυνομία που μετά το εθνικιστικό συλλαλητήριο έχει αφήσει ομάδες φασιστών να ψάχνουν τους επόμενους «στόχους» τους.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρει ακέραια την ευθύνη γι’ αυτήν την εγκληματική επίθεση.  Οι επιθέσεις αυτές όχι μόνο δεν πτοούν τον κόσμο του αγώνα αλλά τον ατσαλώνουν για να συνεχίσει πιο αποφασιστικά την πάλη ενάντια στην κυβέρνηση, τα μνημόνια, τον εθνικισμό το φασισμό και τους υπηρέτες τους.

Γραφείο τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αρέσει σε %d bloggers: